நதீரா

மங்கையராய் பிறப்பதற்கே நல்ல மாதவம் செய்திட வேண்டுமம்மா !?

நதீரா! நதீரா! என அழைத்து விட்டு, அழைப்பு மணியையும் அழுத்தி விட்டு உள்ளே இருந்து யார் வருவார்கள் எனக் காத்துக் கொண்டிருந்தாள் சுகந்தி. ஐந்து மாதங்களுக்கு முன் அவள் திருமணத்தன்று பார்த்தது. இப்போ எப்படி இருப்பாள் நதீரா என யோசித்துக் கொண்டே நதீராவின் வருகையை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

இது சுகந்தி குரல் என நதீராவிற்கு தெரியாதா என்ன? இரண்டு வயதிலிருந்து பழக்கப்பட்ட குரலாயிற்றே! அவளுக்கும் ஓடிப்போய் கதவைத் திறந்து சுகந்தியை கட்டியணைத்து உள்ளே அழைத்து வர வேண்டும் போல் தான் இருந்தது. ஆனால் வீட்டு முன்முற்றத்தை தாண்டி பர்தா இல்லாமல், பெரியவர்கள் துணை இல்லாமல் அவளால் வர முடியாது. ஏழாம் வகுப்பிலேயே , சுற்றத்தினர் கூடி, ஒப்பனை செய்து உட்கார வைத்து “பெரிய மனுஷி” பட்டம் கொடுத்து இது போல சில உரிமைகளை எல்லாம் அவளிடம் இருந்து பறித்திருந்தார்கள். நதீராவிற்கு சற்று சலிப்பாயத் தானிருந்தது. “வீட்டுக்கு வந்த தோழியை வாசல் வரைக்கும் கூட போய் கூப்பிட முடியவில்லை. ச்ச” பெருமூச்செறிந்தாள்.

எனினும் இது அவளுக்கு புதிதில்லை. அவளைப் பார்க்க வந்திருப்பது அவள் மனதுக்கு நெருக்கமான தோழி என்பதால் தான் இத்தனை சலிப்பு. அவள் தம்பி கதவைத் திறந்ததும் நடந்த வழக்கமான நலம் விசாரிப்புகள் கூட அவளை எரிச்சலூட்டின. அவள் உள்ளே வர இன்னும் எவ்வளவு நேரம் ஆகும் என நினைத்தாள்.

உள்ளே வந்த சுகந்தியை, ஓடிச்சென்று கையைப் பற்றிக்கொண்டு, “எப்டி இருக்க? வீட்டுல எல்லோரும் நல்லா இருக்காங்களா? கல்லூரி எல்லாம் எப்டி போகுது? இப்டி கேள்விகளை அடுக்கிக் கொண்டே இருந்தாள் நதீரா.

சுகந்தியோ நதீராவை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“என்னடி, அப்டி பாக்குற?” – நதீரா.

“ம்ம்..புடவை எல்லாம் கட்டிக்கிட்டு! ஆளே மாறிட்ட! ஏன் நதீரா, வீட்ல கூட நைட்டி போட மாட்டியா?-சுகந்தி.

“ஏன் போடுவேனே, நைட் தூங்கும் போது மட்டும். ஆனா ரூமை விட்டு வெளியில் வரும் போது புடவையில் தான் வருவேன்.”

“நாள் பூரா புடவையைக் கட்டிக்கிட்டு இடுப்புத் தெரியுதா, தலைப்பு விலகாம இருக்கான்னு பாத்துட்டு இருக்க முடியுமா? நீ ஏன் சுடிதார் போடுறதில்ல?”

“இனிமேல் நான் இப்டிதான் இருக்கணும், சுகந்தி. கல்யாணம் ஆயிடுச்சுல. சரி. நீ என்ன குடிக்கிற? என்றபடி பாலை அடுப்பில் வைத்து விட்டு “இப்பலாம் நல்லாவே சமைக்கிறேன். தெரியுமா? அது மட்டுமல்ல. முன்னாடியெல்லாம் நிறையத் துணி துவைக்கும் போது தோள் வலிக்கும். இப்பலாம் வலிக்குறதே இல்ல. போன வாரம் அவரோட தங்கச்சி வந்திருந்தாங்க. மச்சியோட குழந்தைங்க துணியும் செத்து வச்சி தோச்சிக் கூட எனக்குத் தோள் வலிக்கவே இல்ல. தெரியுமா?” பெருமையாக சொன்னாள் நதீரா.

“வாஷிங் மெஷின் இல்லையா?”

“அது இருக்கு. ஆனா உன் கையால துவைக்கிற மாதிரி வருமான்னு மாமி கேட்டாங்க. நம்ம குடும்பத்து வேலைகளை நாம தான செய்யனும், சுகந்தி?”

“ம்ம்., விட்டுக் கொடுக்காம பேசுற?”

“உன்கிட்ட நிறைய பேசணும், சுகந்தி. ஒரு முக்கியமான விஷயம். நான் மாசமா இருக்கேன்.” வெட்கத்துடன் சொன்னாள் நதீரா.

“ஹே., வாழ்த்துக்கள்டீ. எத்தனை மாசம்?”

“நாலு மாசம்.”

“நான் முதல் ஆண்டு முடிக்கிறதுக்குள்ளே நீ அம்மா ஆயிடுவேன்னு சொல்லு.”

“ப்ச்., பதினெட்டு வயசுல குழந்தைலாம் வேண்டாம். கொஞ்ச வருஷம் ஆகட்டும். முடிஞ்சா வீட்டுல சொல்லி உன்ன படிக்க வைக்குறேன்னு அவர் சொல்லி இருந்தார். ஆனா ஒரு மாசம் வீட்டுக்கு தூரமானதுக்கே கேக்காத பேச்செல்லாம் கேட்டுட்டேன் சுகந்தி. காய்க்கிற மரமோ, காய்க்காத மரமோ, யாரு கண்டா? எதுக்கும் டாக்டர்கிட்ட காட்டணும்னு ஆரம்பிச்சு மூணு நாள் வார்த்தையல கொன்னுட்டாங்க. ஒரு மாசம் பாக்கலாம். இல்லனா, தலாக் தான்னு சொல்லிட்டாங்க.

கண் கலங்கினாள் சுகந்தி. “ஏன், நதீரா, பேசாம அவங்க சொல்றத எல்லாம் தாங்கிக்ற? திரும்ப பேச மாட்டியா?”

“உனக்கு புரியாதுடீ, பேசுனா உடனே தலாக்னு பயமுறுத்துவாங்க. வீட்லுல இன்னும் மூணு தங்கச்சிங்க இருக்காங்க. அவர் நல்லவர்தான். ஆனா அம்மா பாசம் ரொம்ப அதிகம். அவங்க எது சொன்னாலும் கேப்பார். என்னால என்ன செய்ய முடியும்?”

சுகந்தி அலைபேசி சிணுங்க, “செந்தில், ஃப்ரெண்ட் வீட்டுல இருக்றேன். அப்புறம் கூப்டுறேன்.”  என சொல்லி வைத்து, “கிளாஸ்மேட்டீ” என்றாள் சுகந்தி.

“கிளாஸ்மேட் மட்டும் தானா?” கண்ணடித்தாள் நதீரா.

“ஆமா, நதீரா, உன்கிட்டயா மறைக்க போகிறேன்?” சுகந்தி,”

“ஆனா, நான் மறைச்சிருக்கிறேன்.

“காதல்?”

“ஆமா, காதல்! நான் செய்யாத காதல். முகத்த காட்டினா ஆசைபடுவாங்களோனுதன் பர்தா போட்டுக்கிறோம். ஆனா என் கறுப்பு பர்தவையும் கண்ணையும் பார்த்தே ஒருத்தன் லவ் பண்ணானாம். நாலு பத்துலேர்ந்து நாலறை மணிக்குள்ள வேனுக்கு வெயிட் பண்ண நேரத்தல பாத்தே லவ் வந்துடுச்சாம். லெட்டர் கொடுத்தப்போ சொன்னான். அவன் முன்னாடியே கிழிச்சி போட்டுட்டு வேற வேல இருந்தா பாருன்னு சொல்லிட்டேன்.ஆனா எங்க வீட்டுல நாங்க லவ் பண்ணுறோம்னு நினைச்சு அவசர அவசரமாய் நிக்காஹ் ஏற்பாடு பண்ணிட்டாங்க. என் படிப்பும்  நின்னுபோச்சு. இதுக்காக எவ்வளவு வார்த்தைகள்? சந்தேக பார்வைகள்? அந்த நேரத்துல, என் பொண்ணை பத்தி எனக்கும் தெரியும்னு எங்க வீட்டுல சொல்லி இருந்த எவ்ளோ நல்லா இருந்திருக்கும்?” என்றாள் நதீரா.

கரண்ட் வந்துவிட,தானாக ஓட ஆரம்பித்த தொலைக்காட்சியில் நம்பிக்கை அதானே எல்லாம் என்று விளம்பரம் ஓடியது.

நாலு மணி ஆயிடுச்சா? என்று சொல்லி நதீரா எழுந்து சுகந்திக்கு இனிப்புகள் கொண்டு வர உள்ளே சென்றாள்.

 

சின்ன வயசுல காண்டா படம் பார்த்து கொண்டிருந்தபோது சின்ன எறும்பு கடிச்சதுக்கே காண்டா கடிச்சதா பயந்து கத்தி ஊரையே கூட்டின நதீராவா இவ – என்று அச்ச்சரியமாய் பார்த்தாள் சுகந்தி .

திருமணம் பெண்களின் வாழ்வை முற்றிலும் திருப்பிப் போட்டு விடுகிறதோ என யோசிக்க ஆரம்பித்தாள்.

அவள் வாழ்க்கையை அவள் தான் நடத்துகிறாளா? செய்யாத காதலும் அடுத்தவர்களின் ஏச்சுகளும் தான் அவளை நடத்துகின்றனவா? அவள் செய்த பிழைதான் என்ன? பெண்ணாய்ப் பிறந்ததைத் தவிர.

–    பாரதி கண்ணம்மா, திருவிடைமருதூர்.  bharathikannamma.deepi@gmail.com

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s