கடல் நீரை குடிக்கலாமா?

கடல் நீர் இவ்வளவு பெரிய கடல் இருக்கின்றதே, அத்தனையும் நன்னீராக இருந்தால் எப்படி இருக்கும்? குடிக்கத் தண்ணீர் பஞ்சமே இருக்காது இல்லையா! அட என்ன ஒரு அறிவியல் கண்டுபிடிப்பு! கடல்நீரைக் குடிநீராக்கும் திட்டமாமே, எவ்வளவு அருமையான திட்டம்! இனி மழை பெய்தது, பெய்யவில்லை என்று கவலைப்படத்தேவையில்லை. கடல் நீர் இருக்கின்றது, அறிவியல் தொழில்நுட்பம் இருக்கின்றது, இனி தண்ணீருக்கான சிக்கலே இருக்காது போன்ற சிந்தனைப் போக்குகளை நாம் அன்றாடம் கல்வி பெற்ற மாந்தர் பலரிடத்தில் நிலவுவதைப் பார்க்கிறோம். இது சரியான திட்டம் தானே! இதில் என்ன கோளாறு இருக்கிறது என்று நமக்குத் தோன்றும்.

முதலில் நாம் வாழும் நிலத்தைப்பற்றியும், நாம் அண்டியிருக்கும் கடலைப்பர்ரியும் புரிதல் நமக்கு இல்லாத போக்குதான் எல்லாவற்றுக்கும் அடிப்படை. மாந்தர் உயிர் வாழத் தண்ணீர் தேவை. அதற்காக அவர்கள் எதுவேண்டுமானாலும் செய்துவிட ஆயத்தமாக இருக்கிறார்கள். இயற்கையின் அடிப்படையில் தண்ணீரின் தோற்றுவாய் எதுவென்று நமக்குத் தெரியாதா, இல்லை நாம் மறந்து விட்டோமா?

இந்த நிலக்கோளில் உயிர்கள் தோன்றக் காரணியமே அன்று பெய்த ஓயாத வான்மழை தானே. மண்ணில் வாழும் உயிர்களெல்லாம் வான் நோக்கி வாழ்பவை தானே. கடல் நீர், ஆவியாகி, முகிலாகி, மழையாகி வந்தவழி மறந்து, நேரடியாக இப்போது நம்மை கடளை நோக்கி கையேந்த வைத்த நிலைதான் மாந்தகுல வளர்ச்சியா? அடிப்படையையே மாற்றியமைப்பதுதான் அறிவியல் தொழில்நுட்பமா?

இந்த கடல்நீரை நன்னீராக்கும் திட்டம் என்ற கருத்துருவாக்கத்திற்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் வணிகத்தையும் அரசியலையும் உப்பு நீக்கும் தொழில்நுட்பம் போன்று நாமும் சிலவற்றை வடிகட்டிப்பார்த்தால் உள்ளே மறைந்திருக்கும் நச்சு உப்புகள் நம்மை நிலைகுலையச் செய்யும்.

“கடல்நீரினை மக்கள் குடிக்கிறார்களோ இல்லையோ, இந்த திட்டம் மக்களைக் குடித்து விடும்.” உப்புநீரில் இருந்து தண்ணீரைப் பிரித்தெடுக்கும் தொழில்முறையில், உப்பினை நீக்குவதற்காக ஆவியாக்கல் மூலமாகவோ, ஒரு மெல்லிய வடிகட்டு சவ்வின் மூலமாகவோ உப்புநீரின் விசையின் மூலம் வடிகட்டப்பட்டு நன்னீரும், குடிநீரும் பிரித்தெடுக்கப்படுகிறது. உலகம் முழுவதும் 155 நாடுகளில் 15,000 உப்பு பிரிப்பலைகள் செயல்படலாம் என்றும் அவை நாளொன்றுக்குப் பல்லிலக்கம் கனச்சீர்படித் தண்ணீரை இவ்வாறாக பிரித்தெடுக்கப்படுகின்றன என்கிற செய்தியும் நமக்கு கிடைக்கிறது. இவற்றில் பல ஆலைகள் சிறிய அளவில், ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தை நடுவமாகக் கொண்டு, அந்த தொழிற்சாலையின் தேவைக்கேற்ப செயல்படுகின்றன. இவ்வாறான ஆலைகள் பாலைவன அரபுநாடுகளில் அதிகப்படியாக அமையப்பெற்று இருக்கின்றன. இந்த ஆலைகளைக் கொண்டே இந்நாடுகள் தங்களின் பெரும்பகுதி குடிநீர் தேவையை நிறைவேற்றுகின்றன. பல வளர்ந்த நாடுகளிலும் கூட கடல்நீரை உப்பு நீக்கி குடிக்கின்றனர். கடல் நீரை குடிநீராக்கும் திட்டம் மிகவும் செலவு பிடிக்கும் நடைமுறையாகும். மிகவும் தண்ணீர் நெருக்கடியுள்ள, போதிய மழை இல்லாமல், ஆறுகள், குளங்கள் என அடிப்படை வழியற்ற நாடுகள் மட்டுமே இம்முறையை தேர்ந்தெடுக்கின்றன. இதுபோன்ற திட்டங்கள் சில இடங்களில் தண்ணீர் தேவையை நிறைவு செய்தாலும் ஆயிரத்தில் மூன்று பங்கைத்தான் நிறைவேற்ற முடியும் என்று ஆய்வு நிறுவனங்கள் கூறுகின்றன.

முதலில் இந்த திட்டம் அதிகப்படியான ஆற்றலை உட்கொள்ளக்கூடியதாகும். மிகப்பெரும் அளவில் மின்சாரம் போன்ற எரி ஆற்றலை இந்த நிறுவனங்களுக்காக திருப்பிவிட வேண்டி இருக்கும். இது மக்களின் அன்றாட பயன்பாட்டுக்கு பெரும் சிக்கலை ஏற்படுத்தி, நெருக்கடியை தரக்கூடியதாக அமையும். இவ்வாறு எரி ஆற்றல் உருவாக்கத்திற்காகப் பெருமளவு உலக வேப்பவயமாக்கலை விளைவிக்கும் நச்சுக்காற்றினை வெளியிட வேண்டி வரும்.

இரண்டாவதாக, இந்த ஆலைகள் நன்னீரை பிரித்தெடுத்தலின்போது மரணம் விளைவிக்கக்கூடிய நச்சுப்பொருட்களை உருவாக்குகின்றன. நன்னீர் உருவாக்கத்தின்போது பயன்படுத்தப்பட்ட வேதிப்பொருட்கள் கலந்த அடர் உப்பு ஆகியவை நச்சுப்பொருட்களை கொண்டதாகும்.

கடல் நீர் கடல்நீரிலிருந்து குடிநீராக்கப்பட்ட ஒரு சீர்படித் தண்ணீர், மீண்டும் கடலுக்குள் ஒரு சீர்படி நஞ்சினை அனுப்புகிறது. சவூதி அரேபிய ஆலைகள் மீது எடுக்கப்பட்ட வான்வழிப்படங்கள், மெல்லிய கருப்புப்படலங்கள் கடல் மேல்பரப்பில் அலைபோல் உலவிக்கொண்டிருப்பதை காட்டின. இதுபோன்று, ஒவ்வொரு நாளும், பல மடங்கு நச்சுக்கழிவுகள் கடலில் கொட்டப்படுகின்றன. இந்த ஆலைகள் கடலில் இருந்து இழுக்கும்போது பல்வகைப்பட்ட உயிரினங்கள், குழாய் வழியாக வந்தடைகின்றன. அவ்வளவும் பின்னர் அழிக்கப்பட்டுக் கடலிலேயே விடப்படுகின்றன.
மூன்றாவதாக, இந்த ஆலைக்குள் சவ்வினால் உள்ளிழுக்கப்பட்ட கடல் தண்ணீர் பெரும் விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் நச்சுபொருட்களை கொண்டுள்ளன. இதி உயிரியல் கழிவுகளான நுண்ணுயிர்களையும், நாலமிலா சுரப்பிகளையும் தாக்கும் வேதியியல் நச்சுகளும் உள்ளன. கழிவுகளை நேரடியாக கடலில் கொட்டிப்பின்னர், அவற்றையே உறிஞ்சி நன்னீராக்குகின்றன. இதில் உப்புகள் மட்டுமே சவ்வுகளால் வடிகட்டப்படும். மற்ற வேதியியல் நச்சுகள் எந்த அளவுக்கு பாதுகாப்பாக நீக்கப்படும் என்பதை உறுதியாக கூற முடியாது.

பெரும்பாலும் மூன்றாம் உலக நாடுகள் தங்களின் 90 விழுக்காடு கழிவுகளை நேரடியாக கடலில்தான் கலக்க விடுகின்றனர். பரந்த அளவிலான இந்த திட்டமானது, கடலின் அறிய அமைப்புகளை அழிக்கவல்லது. தொடக்க நிலையில் தண்ணீர் தேவைக்கு சிறந்த தீர்வாக கருதப்பட்ட இந்த தொழில்நுட்பம், பெரும் சாபக்கேடாக உள்ளது என்று நல்லெண்ணம் கொண்ட சில ஆய்வாளர்கள் கருதுகிறார்கள்.

கடல் நீர் இந்த உப்பு நீக்கும் தொழில்நுட்பத்தை ஒட்டியே மற்ற பல வணிகங்களும் காத்திருக்கின்றன. இவற்றை இயக்குவதற்கு தேவைப்படும் ஆற்றல் பற்றாக்குறையினை ஈடுசெய்ய அணு உலை வணிகர்களும், அனல்மின் ஆற்றல் வணிகர்களும் காத்திருக்கின்றனர். மேலும், வடிகட்டும சவ்வினை உருவாக்குவதற்கென்றே உள்ள நிறுவனங்களும் பற்பல. இதில், மேலும் உப்பு நீக்குவதில் மூலக்கூறு மட்டத்தில் அணுகும் புதிய பயன்பாட்டு அறிவியல் தொழில்நுட்பமான ‘நானோ தொழில்நுட்பமும்’ புகுத்தப்படவுள்ளது.

தெற்கு ஆசியாவிலேயே மிகப்பெரும் உப்புநீக்கும் தொழிற்சாலை முதன்முதலில் இந்தியாவில் வந்தமைந்தது இந்த தமிழ்நாட்டில்தான். சென்னைக்கு வடக்கே ‘மீஞ்சூர்’ நிலையம்தான் இந்த வரலாற்றுப் பெருமைமிக்க சிறப்பினை பெற்றிருக்கிறது.

தனியாரால் கட்டப்பட்ட இந்த ‘மீஞ்சூர்’ தொழிற்சாலை 25 ஆண்டுகள் வரை தொழிற்சாலையை இயக்கி, பின் அரசிடமே ஒப்படைத்துவிட்டுப் போகும் திட்டப்படி ஒப்பந்தம போடப்பட்டுள்ளது. அதுவரை 10 கோடி சீர்படி உப்பு நீக்கப்பட்ட தண்ணீரை அவர்கள் கூறும் அதிகப்படியான விலையை செலுத்தி அரசு பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இவை மக்களின் குடிநீர் தேவையை தீர்ப்பதாக கூறப்பட்டாலும், இதுபோன்று ஒப்பந்தம போடப்பட்டு, நமக்கு தண்ணீர் மிகுதியான நாட்களில் தேவைப்படாவிட்டாலும், இவர்களிடம் தண்ணீரைப் பெற்றுக்கொண்டுதான் ஆகவேண்டும். இல்லையெனில், அதற்கான தொகையினை செலுத்தியாக வேண்டும்.

இப்போது, தென்சென்னையின் குடிநீர்ப் பற்றாக்குறையினை நீக்கப்போகிறோம் என்ற பெயரில் கிழக்கு கடற்கரைசாலையில் ‘நெமிலி’ என்ற இடத்தில் புதிதாக உப்பு நீக்கும் தொழிற்சாலையை தொடங்கியிருக்கிறார்கள். இதுவும் 10 கோடி சீர்படி தண்ணீர் தருவதற்காக தொடங்கப்பட்டது தான். இது அறிவிக்கப்பட்ட நாளிலிருந்து இன்றுவரை பல சிக்கல்களை கொண்டதாகவே உள்ளது. மூன்றாவதாக, மேலும் ஒரு உப்புநீக்கும் தொழிற்சாலையை இப்போதைய இடத்திலிருந்து தெற்கில் அமைக்கிறார்கள். இவ்வாறு கொண்டுவரப்படும் ஒவ்வொரு நிலையத்திற்கும் ஆயிரம் கோடி ரூபாய் செலவிடப்படுகிறது.

அண்மையில் அறிவிக்கப்படி இராமநாதபுரம், தூத்துக்குடி ஆகிய இடங்களிலும் பல் கோடி ரூபாய் மதிப்பிலான நீர் நிலையங்கள் வரப்போகின்றன. இவ்வாறாக தமிழகத்தின் தண்ணீர்த் தேவையை போக்க, பல்வேறு உப்பு நீக்கும் நிலையங்கள் வரவிருக்கின்றன. இவைதாம் எதிர்காலத்தில் தமிழர்களின் தண்ணீர்த்தேவையை நிறைவு செய்யவிருக்கின்றன.

கடல்நீரை குடிநீராக மாற்ற பல கோடி ரூபாய்களில் சில கோடிகளை செலவு செய்தாலே நமது நீர்நிலைகளை தூர்வாரிவிடலாம். மழைநீர் சேமிப்புக்கான கட்டமைப்புகளை உருவாக்கி விடலாம். அவ்வாறெல்லாம் செய்துவிட்டால், இவர்களால் தண்ணீரை தனியார்வயமாக்க முடியாது. தண்ணீரை வணிகப்பொருளாக மாற்ற முடியாது.

உள்நாட்டு நீர் கட்டமைப்புகளைப் பற்றி சிறிதும் உணர்ந்திராத, இந்தியாவின் அறிவியல் பெருமக்களும், படித்த மேன்மக்களும் மின் பற்றாக்குறைக்கு, அணுமின் நிலையங்களையும், தண்ணீர்ப் பற்றாக்குறைக்கு உப்பு நீக்கும் நிலையனகளையுமே தீர்வாக முன்வைக்கின்றனர்.

தமிழகத்தின் பருவநிலையை அறிந்திருந்த முன்னோர்கள், இந்த சிக்கலுக்கு தீர்வாகத்தானே, ‘மழைநீரைச் சேமிக்கும் கட்டமைப்புகளை’ உருவாக்கியிருந்தனர். தமிழகத்தின் மேற்கு தொடர்ச்சி மலையிலிருந்துதான் பெரிய ஆறுகள் உருவாகின்றன. இவையாவும் பல எரி, குளங்களை நிரப்பிய பின்னர்க் கிழக்கு நோக்கி நகர்ந்து வங்காளவிரிகுடாவில் கலக்கின்றன. தண்ணீரைப் பொறுத்தவரை, கிழக்கே கடலில் கலக்குமிடமாகவும், மேற்கே மலையில் தோன்றுமிடமாகவும் இருந்தன. இன்று, தண்ணீர் தேவைக்காக நம் திசையை மாற்றிக்கொண்டுள்ளோம். வான் நோக்கியும், மலை முகடி நோக்கியும் வாழ்ந்த மரபினர், வங்ககடல் நோக்கி வாழத்தலைப்படுதல் வளமாகுமா?

கடல்நீரை தேக்கி, உப்பு விளைவிக்கும் நெய்தல் நிலத்தினை ‘உப்பு வயல்’ என்றுதானே அழைக்கிறோம்; பாத்திக்கட்டி தான் நீரை ஆவியாக்குகிறோம்; உப்பு உருவாவதை, ‘உப்பு விளைச்சல்’ என்றுதானே கூறுவோம். கடல்நீரிலிருந்து உப்பெடுத்த தமிழ் நாட்டினர், இப்போது உப்பை நீக்கித் தண்ணீர் எடுக்கப்போகின்றனர்.
சென்னைக்கு இதுநாள்வரை குடிநீர் தந்தது கூவம், அடையாறு போன்ற ஆறுகள் தாமே. இன்று நாகரீகம் வளர்ந்ததாகக் கூறும் நாம், என் இவற்றை நாற்றமெடுக்க வைத்திருக்கிறோம்?

கழிவுநீராக மாறிவிட்ட கூவமும், அடையாறும், பக்கிங்காம் கால்வாயும், வடசென்னை தொழிற்சாலை கழிவுகளும், துறைமுக கழிவுகளும் கலக்கும் கடலிலிருந்து நன்னீர் என்ற தண்ணீரை எடுக்கமுடியும் எப்படி நம்பச்சொல்கிறார்கள்?

கடலோரத்தில் கொண்டுவரப்படும் ஒவ்வொரு திட்டமும் பல மீனவகுப்பங்களை காவு கொள்கின்றன. இந்த நிலையங்களிலிருந்து கடலை நோக்கி செல்லும் பல சீரடி நீளமுள்ள குழாய்கள் இடையூறாக அமைந்து சில மீனவர்கள் இறந்து விட்டனர். அவற்றை ஒரு வழக்காக கூட பதிவு செய்யவவில்லை, காவல்துறையினர். பல குறுக்கம் கடல்பரப்பினை இந்த ஆலைகள் பறித்துகொள்வதால் மீனவர்கள் கட்டுமரத்தை நிறுத்தவும், வலையினை உலர்த்தவும் இடமின்றி தவிக்கின்றனர்.

இவற்றிலிருந்து வெளியாகும் நாற்றம் கடற்கரையோரம் நெருங்கமுடியாத அளவிற்கு மாற்றிவிட்டது. உப்புநீக்கும் நிலையத்திற்காக தண்ணீர் உறிஞ்சப்படும்போது மீன்வளமும் ,கடல்வளமும் அழிக்கப்படுகின்றன.
இவ்வாறாக, எவ்வகையிலும் பெருநன்மைகளைத் தராத இந்தத்திட்டத்தை எக்காலத்தும் இதுவே சரியான தீர்வு என்று மக்கள் முன் தொடர்ந்து ஆட்சியாளர்களாலும் அறிவியலாளர்களாலும் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. இவர்களின் தன்னலப் போக்கினாலும், தொலைநோக்கற்ற செயல்திறத்தாலும் நாம் பல்லாயிரக்கணக்கான நீர்நிலைகளை அழித்துவிட்டோம். மழைதரும் காட்டினைக் கூறுபோட்டுச் சுற்றுலா இடமாக்கிவிட்டோம். நீருக்கான அடிப்படையை நோக்கி நகராமல், மக்களையும் புரிந்துகொள்ள வைக்காமல், சிக்கலுக்குத் தீர்வாக மென்மேலும் சிக்கலையே தீர்வாக வைக்கும் போக்கு தீங்கானது.

– ரமேஷ் கருப்பையா.
mazhai5678@gmail.com

(இக்கட்டுரை 2014 செப்டம்பர் சஞ்சிகை இதழில் வெளியானது)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s