ரோமுலஸ் விட்டேகர்

பாம்பு என்று சொல்லும் போதே பல மனிதர்களுக்கு உள்ளூர பயம் அப்பிக் கொள்ளுகிறது. இதன் வெளிப்பாடாக பாம்பு என்றால் படையும் நடுங்கும் என்ற சொலவடைகள் தமிழ்சமூகத்தில் புழங்கப்பட்டு வருவதை குறிப்பிடலாம். இன்றும் பல்லிகளைக் கண்டு ஒவ்வாமையில் பலர் தகிக்கிறார்கள். தலையில் விழுந்தால் என்ன பலன், தொடையில் விழுந்தால் என்ன பலன் என பல்லி விழுந்த கணத்திலேயே பஞ்சாகத்தை பார்க்க கிளம்பிவிடுகிறார்கள். ஆந்தைகள் அலறினால் வீட்டுக்கு ஆகாது. வௌவால் அடைந்தால் வீடு விளங்காது. ஆமை புகுந்த வீடு உருப்படாது, ஆண்மை விருத்திக்கு தேவாங்கு லேகியமும், சிட்டுக்குருவி லேகியமும் அற்புத மருந்து என இன்னும் எத்தனை எத்தனையோ காட்டுயிர்கள் குறித்தான மூட நம்பிக்கைகள் தமிழ்ச்சமூகத்தில் பரவலாக நிலவுகிறது. காட்டுயிர் உணவுச்சங்கிலியில் முக்கிய கண்ணிகளான இவ்வுயிரினங்கள், மனிதர்களின் மூளையில் எதிர்மறை சிந்தனையாக வலுவாக உறுதிபடுவதற்கு நம்மைச் சுற்றியுள்ள பல்லுயிரினங்களின் வாழ்வியல் குறித்தான அறிவியல் கண்ணோட்டமற்ற சிந்தனைப்போக்குதான் காரணமாகிறது. இதனால் தான் அற்புதமான இவ்வுயிரினங்கள், மனிதர்களுக்கு தீங்கு செய்வதற்காக மட்டும்தான் பரிணமித்துள்ளது என்கிற பிற்போக்கான சிந்தனையோட்டத்திற்கு அடித்தளமைக்கிறது.

பல்லுயிரியம் குறித்த அரசின் கரிசனத்தை இங்கு சொல்லத்தேவையில்லை. ஒருபக்கம் உள்ளூர் வணிகர்களுக்கு காடுகளை பலிகொடுத்து மறுபக்கம் இலட்சம் மரங்களை நடுகிற முரணை என்னவென்று சொல்வது. வேளாண்மையில் வளர்ந்த நாடுகளின் இசைவிற்கேற்ப வேதியல் பூச்சிக் கொல்லிகளை நமது வேளாண்குடிகளிடம் பலவந்தமாகத் திணித்து உழவனின் குடியை கெடுக்கிறது. வயல்வரப்பில் கலந்த களைக்கொல்லியால் வேளாண் நிலத்தை அண்டி வாழுகிற பூச்சி பறவை எலி பாம்புகள் என பல்லுயிரியத்தையும் அழித்ததை சூழல் சமன்பாட்டுக்குலைவாகவும் நாம் பார்க்க வேண்டியுள்ளது. இது அரசின் இயற்கை பாதுகாப்பு, சூழல் குறித்த எதார்த்த நிலையை எடுத்துக்கூறுகிற சில சான்றுகள். நிற்க.

பல்லுயிரிய வளத்தையும் அதன் நுட்பமான வலைப்பின்னலையும் நாம் புரிந்துகொள்ள முதலில் அவ்வுயிரினங்கள் குறித்தான தப்பெண்ணங்களை நாம் களைவது அவசியமாகிறது. குறிப்பாக, பாம்புகள் போன்ற ஊர்வன விலங்குகள் குறித்தான அச்சம் கலந்த பய உணர்வைப் போக்குவதும், சூழலியல் மண்டலத்தில் இவ்வுயிரினங்களின் முக்கியப் பங்களிப்புக் குறித்தானப் புரிதலைப் பரவலாக்குவதும் காட்டுயிர் ஆர்வலர்களின் முதன்மைக் கடமையாக உள்ளது. அவ்வகையில் மூடநம்பிக்கைகளின் திரட்சியாக இருக்கின்ற இந்திய சமூகத்தில் இது குறித்தான முன்னெடுப்பு என்பது ஓர் அசாதாரண முயற்சி என்றே சொல்லலாம். அவ்வகையில் இந்தியப் பாம்புகள் மற்றும் ஊர்வன குறித்தான வாழ்வியலை அதன் முக்கியத்துவத்தை நமக்கு உணர்த்தியவிதத்தில் ரோமுலஸ் விட்டேகரின் பங்களிப்பும் அர்ப்பணிப்புணர்வும் நம்மை மலைக்க வைக்கிறது. தனது வளர் இளம்பருவத்தில் இந்தியாவிற்கு வருகிற ரோமுலஸ், அதன் பிறகான தன் வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை இந்தியக்கிராமங்களில் பாம்புகளைத் தேடுவதிலும் அது குறித்தான ஆய்வுகளிலும் செலவிடுகிறார்.

ரோமுலஸ் விட்டேகர் 1943 ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்காவின் நியூயார்க் நகரில் பிறந்தார். தாயார் டோரிஸ் நோர்டன் ஒரு ஓவியர், தந்தை அமெரிக்க கடற்படையில் பணிபுரிந்தார். அவர்களுக்குள் விவாகரத்து ஆனபின் ரோமுலசின் தாயார் இந்தியரான சார்ந்தரமை மணந்து கொள்கிறார். அதன்பின் 1951 ஆம் ஆண்டில் ரோமுலசின் குடும்பம் மும்பைக்கு குடிபெயர்கிறது. கொடைக்கானல் சர்வதேச பள்ளி, வியோமிங் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வி கற்ற ரோமுலஸ் 1989 ஆம் ஆண்டில் பசிபிக் மேற்கு பல்கலைக்கழத்தில் காட்டுயிர் பேணல் துறையில் இளங்கலை பட்டம் பெறுகிறார்.

05.Romulas article_image3ஐந்து வயதில் அமெரிக்காவின் நியூயார்க் வடக்கு மாகாணத்தில் வசிக்கும் போது அங்கிருக்கும் விடமற்ற பாம்புகளை பிடித்து வந்து செல்லப்பிராணியாக வளர்க்கத் துவங்கிய ரோமுலசுக்கு பூச்சிகள் சிலந்திகள் மீதான ஆர்வத்தினை விட பாம்புகள் மீதான லயிப்பு அதிகமாக இருந்தது. இதுவே பின்னாட்களில் சென்னை பாம்புப் பண்ணையை உருவாக்க வித்திட்டது.

ஆம், இன்று சென்னை அடையாரில் உள்ள சென்னை பாம்புப் பண்ணையை 1970-ஆம் ஆண்டில் துவக்கியவர் ரோமுலுஸ் விட்டேகர். இப்பண்ணையானது, பாம்புகள் குறித்தான விழிப்புணர்வையும் பாதுகாப்பையும் முன்னெடுப்பதோடு பாம்புகளைச் சார்ந்து தங்கள் வாழ்வாதரங்களை அமைத்துக்கொண்ட இருளர் சமூகத்தின் வாழ்வாதாரத்தையும் உறுதி செய்கிறது. அதாவது பாம்புகளின் தோள்களை விற்று வாழ்வை நடத்தி வந்த இருளர்கள், பாம்பு தோள்களை விற்பதற்கான தடை உத்தரவு வந்த பிற்பாடு செய்வதறியாமல் நின்றிருந்தனர். இந்நிலையில் விஷ முறிவு மருந்திற்காக பாம்புகளைப் பிடித்து விஷத்தினை சேகரிக்கும் வழக்கத்தின் வாயிலாக அவர்களுக்கு மாற்று வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்த விதத்தில் ரோமுலசின் முயற்சி என்றும் போற்றத்தக்கது.

05.Romulas article_image2பாம்புகளோடு மட்டும் ரோமுலஸ் தனது ஆர்வத்தை சுருக்கிக்கொள்ளவில்லை. அவரின் ஆர்வம் முதலைகளின்பால் திரும்பியதன் விளைவாக 1976-ஆம் ஆண்டில் மெட்ராஸ் முதலை வங்கி உருவாகிறது. முதலைகளின் தோல்களுக்காக வேட்டையாடப்பட்டு அருகிவந்த அதன் எண்ணிக்கையை உயர்த்தவும் முதலைகள் குறித்தான விழிப்புணர்வை பரவலாக்கவும் இம்முயற்சியை அவர் மேற்கொண்டார். இதன் விளைவாக தற்போது பதினான்கு வகை முதலைகளும் பதினான்கு வகை ஆமைகளும் மற்றும் பல்லிகள் பாம்புகளின் புகலிடமாக மெட்ராஸ் முதலை வங்கி திகழ்கிறது. முன்னதாக முதலைகளுக்கான பண்ணை அமைத்து அதன் மூலம் வரும் வருவாயைக் கொண்டு முதலைகளை காட்டுயிர் சூழலில் பாதுகாக்க விருப்பம் கொண்டிருந்தார் விட்டேகர். மாறாக ரோமுலசின் இத்திட்டத்திற்கு அரசு இயந்திரம் செவிமடுக்கவில்லை. இச்சூழலில் இருளர் இன மக்களின் உதவியுடன் முதலைப்பண்ணை திட்டத்தினை ரோமுலுஸ் முன்னெடுத்தார். தற்போது முதலை வங்கிகளில் உள்ள முதலைகள் இடும் ஆயிரக்கணக்கான முட்டைகளை இந்த மக்களுக்கு வழங்கி அவற்றின் அழிவிலிருந்து காக்கும் வகையிலான திட்டங்களை முறைப்படுத்தியுள்ளார்.

தற்போது ரோமுலஸ், கேரளாவின் ஆகும்வேவில் மழைக்காடு ஆராய்ச்சி மையம் ஒன்றை நிறுவி, மழைக்காடுகளின் பாதுகாப்பு குறித்த கல்வியையும் விழிப்புணர்வையும் மாணவர்களுக்கும் அப்பகுதி மக்களுக்கும் கொண்டு சேர்த்துவருகிறார்.

05.Romulas article_image1 - Copyதனது அயராத பணிக்காக ரோமுலஸ் விட்டேகர் 2005 மற்றும் 2006-ஆம் ஆண்டுக்கான விட்லே விருதினைப் பெற்றுள்ளார். சாஞ்சுரி “ஏபிஎன் ஆம்ரோ (ABN AMRO) வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருதினை பெற்றுள்ளார். காட்டுயிர் தொடர்பான தனது அனுபவங்களை தொகுத்து பத்திற்கும் மேற்பட்ட நூல்களை எழுதியுள்ளார். மேலும் ரோமுலுஸ் சிறந்த காட்டுயிர் ஆவணப்பட இயக்குனரும் கூட. பி.பி.சி மற்றும் நேஷனல் ஜியாகரபிக்காக அவர் எடுத்த ஆவணப்படங்கள் பல விருதுகளை பெற்றுள்ளன. குறிப்பாக கருநாகம் குறித்த அவரின் ஆவணப்படம் சிறந்த படத்திற்கான எமி விருது பெற்றது குறப்பிடத்தக்கது. பாம்புகள், பல்லிகள் முதலைகள் போன்ற காட்டுயிர்கள் மேல் அச்சம் கொண்டிருந்த மனிதர்களை ஐயமற்று அவைகளிடம் அணுகிட பெருங்காரணமாக இருந்த ரோமுலசின் இந்திய காட்டுயிர் துறைக்கு செய்த பங்களிப்பு அசாதாரணமானது.

ரோமுலஸ் சொல்வது இதுதான் “ஊர்வன, நீர்நில வாழ்விகள் உலகின் மிக அழகுமிகுந்த உயிரினங்கள் ஆகும். இவ்விலங்குகள் அருமையானவை, உபயோகமானவை என்ற விழிப்புணர்வை தொடர்ச்சியாக வளர்த்தெடுப்பது மிகக்கடினமான பணியாகும். இயற்கையின் அற்புதங்கள் குறித்து, பெரும்பாலும் வயதானவர்கள் சிந்திப்பதில்லை. சிந்தனை குழந்தைகளிடம்தான் உள்ளது. மேலும் காட்டுயிர்கள், காட்டுயிர் வாழ்நிலைகளின் உயிர்பிழைப்பிற்கு நாம் பொறுப்பாளர்கள் என்பதை குழந்தைகளுக்கு சிந்திக்க வையுங்கள்.”

– சு.ரகுநாத்
thamizhmani2012@gmail.com

Advertisements

வங்காரி மாத்தாய்

“உலகில் நடந்த, நடக்கும் போர்களை நாம் உற்றுநோக்கினால், அவை வளத்தை அபகரிப்பது அல்லது வளத்தை ஒரு பிரிவினருக்கு கிடைக்கவிடாமல் செய்வதால் தான் ஏற்பட்டன; ஏற்படுகின்றன.” – வங்காரி மாத்தாய்.

வீட்டுத்தேவைகளுக்காகவும், தொழிற்தேவைகளுக்காகவும் மரங்கள் அதிகமாக வெட்டப்படும் இன்றைய நுகர்வுசமூகத்தில், தன் வாழ்நாளில் ஆகப்பெரும்பான்மையான ஆண்டுகளை மரக்கன்றுகளை நடுவதையே ஒரு பேரியக்கமாக நடத்திய வங்காரி மாத்தாய் எனும் கென்ய தேசத்துப் பெண்மணியைப் பற்றி நாம் அறிந்துகொள்வது அவசியமல்ல; காலத்தின் நிர்பந்தம்.

ஆப்பிரிக்க கண்டத்தில் உள்ள கென்யா நாட்டின் நெய்ரி மாவடடத்தில் உள்ள இதிதி கிராமத்தில் 1940ம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தின் முதல் நாளில் வங்காரி மாத்தாய் பிறந்தார்.

படிப்பும் குடும்பவாழ்வும்:
வங்காரி தன் பள்ளிப்படிப்பை நெய்ரி மாவட்டத்தில் உள்ள பள்ளி ஒன்றில் தொடங்கினார். ஜான் எஃப் கென்னடியின் கல்வி அறக்கட்டளை ‘ஏர்லிஃப்ட் ஆஃபிரிக்கா’ என்னும் திட்டத்தின் மூலம் 300 மாணவர்களை அமெரிக்கா சென்று கல்லூரிப் படிப்பை படிக்க நிதியுதவி செய்தது. படிப்பில் சிறந்து விளங்கிய வங்காரி இதில் ஒருவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1964ல் பயாலஜி துறையில் இளங்கலைப் படிப்பு முடித்து, 1966ம் வருடம் பயலாஜிக்கல் சயின்ஸ் துறையில் முதுகலைப் பட்டமும் பெற்றபின் வங்காரி நாடு திரும்பினார்.

கென்யத்தலைநகரில் உள்ள நைரோபி பல்கலைகழகத்தில் முனைவர் பட்டத்துக்கு விண்ணப்பித்தபோது மாணவர்களும் பல்கலைக்கழக அலுவலர்களும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். அதனையும் மீறி கால்நடை மருத்துவத்தில் முனைவர் படிப்பிற்கான வகுப்பில் சேர்ந்து, பட்டம் பெற்ற முதல் கென்யப்பெண்மணி வங்காரி மாத்தாய் தான். பின், அதே துறையில் விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றி, சில வருடங்களில் அத்துறையின் தலைவரானார். பல்கலைக்கழகத்தின் ஒரு துறையின் முதல் பெண் தலைவர் என்ற பெருமையையும் வங்காரி மாத்தாய் பெற்றார்.

ம்வாங்கி மாத்தாய் என்பவரைத் திருமணம் செய்துக்கொண்டு குடும்ப வாழ்வில் ஈடுபட்ட வங்காரி மூன்று குழந்தைகளுக்கு தாயாரானார். 1977ம் ஆண்டு ம்வாங்கி வங்காரியை விவாகரத்து செய்தார். இப்பிரிவு வங்காரியை துவண்டு போக செய்தாலும் விரைவில் மீண்டு எழுந்தார்.

பொதுவாழ்வும் அர்ப்பணிப்பும்:
Wangari_Maathai1976ம் ஆண்டு முதல் கென்ய தேசிய பெண்கள் கமிஷன் என்னும் சமூக அமைப்பில் தீவிரமாக பங்காற்றினார் வங்காரி. 1977ம் ஆண்டு கிரீன்பெல்ட் மூவ்மென்ட் என்ற அமைப்பை உருவாக்கினார். 1976ல் கென்ய தேசிய பெண்கள் கமிஷனில் இணைந்தது முதல் கென்யாவின் ஊரகப்பகுதிகளில் வாழும் பெண்களுடன் நேரடித்தொடர்பு ஏற்பட்டது. ஊரகங்களில் வாழும் குடும்பங்களின் வாழ்வு மிகவும் வறண்டுபோயுள்ளதையும், அவர்களின் உணவு பாதுகாப்பானதாக இல்லை என்பதையும், சமைக்க விறகுகளைத் தேடி வெகு தூரம் தினமும் நடந்து செல்வதையும், பணிபுரியும் இடங்களில் குறைந்த ஊதியம் கிடைக்கபெறுவதையும் அக்குடும்பங்களுடன் உரையாடும்போது வங்காரிக்கு தெரியவந்தது.

இப்பிரச்சனைகளுக்கு தன்னாலான தீர்வை முன்னெடுக்க சிந்திக்கலானார் வங்காரி. தன் சிறுவயதில் தன் வீட்டருகே இருந்த ஓடை தற்போது வறண்டு இருப்பதையும், 100 மரங்கள் ஆப்பிரிக்காவில் வெட்டப்பட்டால், 9 மரங்கள் தான் நடப்படுகின்றன என்ற ஐ.நா ஆய்வையும், ஊரகப்பெண்களின் இன்றைய வறுமை நிலையையும் ஒன்றோடொன்று ஒப்பிட்டுப்பார்த்தார். எளிய மனிதர்களால் தங்கள் வாழ்விற்கும், சுற்றுச்சூழலுக்கும் செய்யக்கூடியது மரம் நடுதல் தான் என்பதைக் கண்டறிந்தார். மரங்கள் சமைக்க விறகு தரும்; கால்நடைகளுக்கு தீவனம் தரும்; வேலி அமைக்க வேண்டியவைகளை தரும்; பசுமையை அதிகரிக்கும்; நீர் நிலைகளை அதிகரிக்கும்; வெட்டப்படும் மரங்களுக்கு ஈடாக அதிகமாக மரங்கள் நடப்பட்டால் சூழலின் சமநிலை பேணப்படும் என்பதை வங்காரி உணர்ந்தார்.

கிரீன்பெல்ட் மூவ்மென்ட் மூலம் அதிகமாக மரங்கள் நடவேண்டும் என தீர்மானித்து தன் சகாக்களுடன் திட்டங்களை வகுக்கத் தொடங்கினார் வங்காரி. தேசிய அளவிலான நாற்றுப்பண்ணைகள் வனத்துறையினரிடம் தான் அப்போது இருந்தன. அவர்களிடமிருந்து போதுமான வரவேற்பு கிடைக்கவில்லை. சாதாரண மக்களுக்கு அதிகமான மரங்களை எவ்வாறு நடத்தெரியும் என்பது அவர்களின் நிலைப்பாடு. எனினும், வங்காரி கேட்ட உதவிகளை செய்தனர். ஆனால், வனத்துறையினர் தங்கள் நிலைப்பாடுகளை விரைவில் மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. கிரீன்பெல்ட் மூவ்மென்ட் அதிகமான மரங்களை நட்டதோடு மட்டுமல்லாமல் முறையாக அவற்றைப் பராமரிக்கவும் செய்தனர். ஊரகப்பெண்களுக்கு நாற்றங்கால் பண்ணைகளை அமைக்கக் கற்றுக்கொடுத்து வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்தினர்.

அதுவரை சூழலியல் செயற்பாட்டாளராக பரிணமித்த வங்காரி மாத்தாயை அரசியலில் ஈடுபடுத்தியது அப்போதைய கென்ய சர்வாதிகார அரசு. தானியல் அரப் மோய் தலைமையிலான அரசு நைரோபி நகரில் இருந்த உகுரு பூங்காவில் 62 அடுக்குகளை கொண்ட அடுக்குமாடி கட்டிடத்தைக் கட்ட அரசு தீர்மானித்தது. நகரின் நடுவே கானகம் போல இருந்த பூங்காவில் கட்டிடம் கட்டுவதா எனக் கொந்தளித்த வங்காரி மாத்தாய் அவ்வூரில் இருந்த ஜனநாயக அமைப்புகளுடன் சேர்ந்து போராட்டத்தில் இறங்கினார். தொடர் போராட்டங்களில் ஈடுபட்டவர்களை கலைந்துபோகச் சொல்லி கண்ணீர் புகைக்குண்டுகளை வீசியும், கைது செய்யும் நடவடிக்கையில் ஈடுபட்டும் தடுக்க நினைத்தது. ஆனால், வங்காரி மாத்தாயும் அவருடன் இணைந்து போராடியவர்களும் போராட்டங்களைக் கைவிடவில்லை. சுற்றுச்சூழலுக்கு ஆதரவான இப்போராட்டத்தின் தீவிரத்தைக் கண்டு அரசு அத்திட்டத்தைக் கைவிட வேண்டியதாயிற்று.

அரசை பொறுப்புணர்வுடன் செயல்படவைக்க, நாட்டின் இயற்கை வளங்களை சுரண்டுவதைத் தடுக்க தீவிரமாக போராட வேண்டும் என தீர்மானித்தார் வங்காரி. போராட்டங்களில் வங்காரி காட்டிய தைரியமும், விடாமுயற்சியும், அணுகுமுறைகளும் மற்றப் பெண்களை வெகுவாகத் தூண்டின. அவர்களையும் வங்காரி போராட வைத்தார். அரசுடனான போராட்டங்கள் அதிகரிக்க, அதிகரிக்க வங்காரி தொடர்ந்து கைது செய்யப்படுவதும், பின் விடுதலையாவதும் தொடர்ந்தன.

அதிபர் தானியல் அரப் மோய் மேல் இருந்த கடும் அதிருப்தியை 2002ல் கென்யாவில் நடைபெற்ற தேர்தலில் மக்கள் வெளிப்படுத்தினர். ம்வாய் கிபாகியை அதிபராக தேர்ந்தெடுத்தனர். அத்தேர்தலில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் பதிவிக்கு போட்டியிட்டு வெற்றிப் பெற்றிருந்த வங்காரி மாத்தாயை சுற்றுச்சூழல், இயற்கை வளங்கள், கானுயிர்களுக்கான துணை அமைச்சராக ம்வாய் கிபாகி நியமித்தார். சுற்றுச்சூழலுக்கும், பெண்கள் முன்னேற்றத்துக்கும் தன் பங்களிப்பை இன்னும் தீவிரமாக்கினார் வங்காரி.

மிகப்பெரிய அச்சுறத்தலாக விளங்கிய எயிட்ஸ் நோயிற்கு எதிரான விழிப்புணர்வை கென்ய அரசு 2003ல் தொடங்கியது. வங்காரி மாத்தாய் கிரின்பெல்ட் இயக்கத்தினருடன் இணைந்து பெண்களிடம் இந்நோய் பற்றிய விழிப்புணர்வை முன்னெடுத்து சென்றார். உடல்நலத்திலும், கல்வியிலும் பின்தங்கிய பெண்களுக்கும், குழந்தைகளுக்கும் மையங்களை உருவாக்கி உதவினார்.

சமூக அர்ப்பணிப்புடன் தொடர்ந்து இயங்கி வந்ததால் வங்காரிக்கு அமைதிக்கான நோபல் பரிசு 2004ம் ஆண்டு வழங்கப்பட்டது. அவ்விருது வாங்கிய போது அவர் “நோபல் விருது பெறும் முதல் ஆப்பிரிக்க பெண்மணி என்கிற அடிப்படையில் கென்ய மக்களின், ஆப்பிரிக்க மக்களின் சார்பிலும் உலகத்தின் சார்பிலும் இந்த விருதைப் பெற்றுக்கொள்கிறேன்” என்றார்.

Resurgence என்ற சூழலியல் இதழுக்கு அவர் அளித்த பேட்டியில் ஒரு இடத்தில் இவ்வாறு கூறினார் “மக்களின் கூட்டு மனசாட்சி அரசியல்வாதிகளின் மதியினை மாற்றும் என்று நான் நம்புகிறேன். தெளிவான கருத்துகளின் அடிப்படையில் மக்கள் கருத்து உருவாக்கப்படாமல் இருந்தால், அரசியல்வாதிகளுக்கு நெருக்கடியைத் தர முடியாது. எவ்வளவு தூரம் மாற்றத்தை நோக்கி மிகப்பெரிய அளவில் மக்களையோ அல்லது இயக்கத்தையோ கட்டமைக்கிறோமோ, அவ்வளவு தூரம் அரசுகளை அரசியல்ரீதியாக பொறுப்புடைமை ஆக்க முடியும்.”

உடல்நலக்குறைபாடு காரணமாக, கென்யத் தலைநகர் நைரோபியில் உள்ள மருத்துமனையில் சிகிச்சைபெற்று வந்த வங்காரி மாத்தாய் 2011ம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் 25ம் நாள் மரணமடைந்தார். அவர் மறைவுக்குப் பிறகும் அவரால் தொடங்கப்பட்ட கிரின்பெல்ட் மூவ்மென்ட் சிறப்பாக செயல்பட்டு வருகிறது.
12 விருதுகள், 15 முனைவர் பட்டங்கள், 50க்கும் மேற்பட்ட விருதுகளைப் பெற்ற வங்காரி மாத்தாய் 4 புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார். அவை:
“The Green Belt Movement”, “Unbowed”, “The Challenge for Africa” மற்றும் “Replenishing the Earth”.

உதவிய தரவுகள்:
1. நூல்: ‘மாற்றத்துக்கான பெண்கள்’ வங்காரி மாத்தாய் – பூவிலகின் நண்பர்கள் வெளியீடு.
2. இணையத்தளம்: Wikepedia
3. இணையத்தளம்: Green Belt Movement

கோ. முருகராஜ்,
murugaraj.g@outlook.com

(2014 மார்ச் சஞ்சிகையில் வெளியான கட்டுரை)

சங்கீத யோகி அன்னமாச்சார்யா

நம்மில் பெரும்பான்மையோர் இசையை விரும்பிக்கேட்டு அதில் லயித்து போகிறோம். இசையைக்கேட்கும் நாமே சொக்கிப்போகும்போது, இசையுடன் கூடிய பாடல்களை உருவாக்குபவர்கள் எவ்வளவு சிலாகித்து பாடுவார்கள். அப்படி, கொண்டாட்டமான மனநிலையுடன் இறைவனை நினைத்து துதிப்பாடல்களை எழுதியவர் தெலுங்கு கவிஞர் அன்னமாச்சார்யா.

தென்னிந்தியாவில் இருக்கும் திருப்பதிக்கு அருகே உள்ள தாள்ளபாக்கத்தில் பதினைந்தாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் பக்தியும், ஆச்சாரமும் நிறைந்த குடும்பத்தில் பிறந்தார் அன்னமய்யா. திருமாலின் ஆயுதங்களே பூமியில் முனிவர்களாக, ஆழ்வார்களாக பிறப்பார்கள் என்னும் ஐதீகம் வைணவத்தில் நிலவுகிறது. அன்னமையாவின் பெற்றோர்கள் பிள்ளைவரம் வேண்டி திருப்பதியை சுற்றிவரும் போது, திருமாலின் ஆயுதமான நந்தக கத்தி அவர்களின் கண்ணில் பட்டதாகவும், சில நாட்களில் அன்னமாச்சார்யாவின் தாயார் கருவுற்றதாகவும் கூறப்படுகிறது. திருமாலின் ஆயுதமான பாஞ்ச ஜன்யம் பொய்கையாழ்வாராக பிறந்ததாகவும், நந்தக கத்தி பேயாழ்வாராக பிறந்ததாகவும் நம் தமிழ் சூழலில் கூட வைணவ கதைகள் கூறுகின்றன.

அன்னமாச்சார்யா சிறுவயதிலே கல்வியில் சிறந்து விளங்கினார். இருந்தும், சில வேளைகளில் வெறுமையுடனே காணப்பட்டார். உலக விஷயங்களில் தொடர்ந்து அவரை ஈடுபடுத்தினால் சரியாகி விடும் என்று பெற்றோர்கள் நினைத்து வீட்டிற்கு தேவையான வேலைகளை செய்ய சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர். அப்படி ஒருநாள் காட்டில் புல் வெட்ட சென்றபோது, அவ்வழியே திருப்பதியை நோக்கி யாத்ரீகர்கள் கூட்டம் பக்திப்பாடல்களை பாடிக்கொண்டே சென்றதைக் கண்டார். தான் வந்த வேலையை மறந்து விட்டு, அவர்களுடனே பின்தொடர்ந்து சென்றார். அவர்கள் ஆங்காங்கே நிறுத்தி, கையில் இருந்த உணவினை உண்டு, பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர். அன்னமாச்சார்யா உணவினை எடுத்து செல்லாததால், விரைவில் சோர்வாகிவிட்டார். அந்த யாத்ரீகர்கள் திருப்பதி மலையில் ஏறத்தொடங்கினர். சிறிது தூரத்தில், அவர்களையும் காணவில்லை. அவர்கள் எந்த பாதையில் சென்றனர் என்றும் தெரியவில்லை. பசி மயக்கம் வேறு. லேசாக கண் அயர்ந்தார். அன்னமாச்சார்யாவின் கனவில் திருமாலின் மனைவி அலமேலு தோன்றி ஸ்ரீவெங்கடேசனை குறித்து பாடல்களை பாடச் சொன்னார். கனவில் இருந்து திடுக்கிட்டு எழுந்த அன்னமாச்சார்யா எதிரில் ஒரு பெண்மணி பிரசாதத்துடன் வருவதைப் பார்த்தார். அப்பெண்மணி, தன் கையில் இருந்த லட்டினை அன்னமாச்சார்யாவிடம் கொடுத்து உண்ணச்சொன்னார். பசி மயக்கம் நீங்கியது, தனக்கு கிடைத்த இறைசெய்தியை நினைத்துக் கொண்டே, மலையேறி ஆலயத்தை அடைந்து இறைவனை வணங்கினார். அங்கே அவர் பக்திப்பாடல்களை எழுதி, ‘ஸ்ரீ வெங்கடேஸ்வர சதகமு’ என்று தொகுத்துப் பாடினார். துதிப்பாடகள் எனப்படும் பக்திப்பாடல்களை அன்று முதல், தானே எழுதிப் பாடத் தொடங்கினார். இறைவனிடம் தஞ்சம் புகுதலே துதிப்பாடல்களின் பிரதான தன்மை.

annamacharyaa 3திருப்பதியிலே தங்கி பாடல்களைப் பாடிக்கொண்டு இருந்த அன்ன்மாச்சார்யாவைத் தேடி அவரின் குடும்பத்தினர் வந்து அவரை தங்கள் ஊருக்கு அழைத்துசென்றனர். அன்னமய்யா என்று அழைக்கப்பட்டு வந்தவர், வைணவத்தில் தன்னை முழுமையாக இணைத்துக்கொண்ட பின், அன்னமாச்சார்யா என்று அழைக்கப்பட்டார்.
தாள்ளபாக்கத்தில் இருந்துக்கொண்டே துதிப்பாடல்களை எழுதி வந்தார். அவ்வபோது திருப்பதிக்கு சென்று இறைவனை வணங்கிவந்தார். சுற்றுப்பகுதியில் இருந்த அனைவரும் அன்னமாச்சார்யாவின் இசைத்திறனை அறிந்து அவரை சந்திக்க வந்தனர். அதில் ஒருவர், சாளுவ நரசிம்ஹராயா. இவர் டங்குடூகு என்ற ஊரின் தலைவராக இருந்தார். திருமலம்மா, அக்கலம்மா என்று இருவரை அன்னமாச்சார்யா திருமணம் செய்துக் கொண்டார். இவர்கள் இருவரும் தங்கள் கணவனின் இசை சேவையில் தங்களால் முடிந்த உதவிகளை செய்து வந்தனர். ‘ஸுபத்ரா கல்யாணம்’ என்ற வரலாற்றுக் கவிதை நூலை எழுதிய முதல் பெண் கவிஞர் திருமலம்மா.

பொதுமக்களும், சாளுவ நரசிம்ஹராயா போன்ற மக்களும் அன்னமாச்சார்யாவிற்கு பொருளுதவிகளை இறைவனின் அடியவர்க்கு வழங்கும் காணிக்கையாக வழங்கினர். தாள்ளபாக்கத்திலும், பக்கத்தில் உள்ள ஊர்களுக்கு சென்று பக்திப்பாடல்களை அன்னமாச்சார்யா பாடியும், அறநெறிகளை கூறியும், மக்களிடையே இறையுணர்வை வளர்த்து வந்தார்.

தனக்கு நன்கொடையாக கிடைத்தவற்றில் ஒரு பகுதியை, திருப்பதிக்கு எடுத்து சென்று, தன்னை இறைவி அலமேலுவின் தந்தையாக பாவித்துக்கொண்டு, திருமாலுக்கும், அலமேலுவிற்க்கும் திருமண உற்சவம் செய்து வைத்தார். இன்றும் கூட, திருமாலின் ஆலயங்களில் இறைவனுக்கு திருமண உற்சவங்கள் நடைபெறுகின்றன.
இறைவனை நினைத்து நாளொன்றிற்கு ஒரு பாடலை எழுதினார் அன்னமாச்சார்யா. அவ்வாறு அவர் எழுதியவை மொத்தம் 32,000. இவற்றை பனை ஓலைகளில் எழுதி வைத்தார். இப்பாடல்கள் தெலுங்கு மொழியின் பக்தி இலக்கியத்திற்கு பெரும் பங்களிப்பவை.

சாளுவ நரசிம்ஹராயா போன்ற அன்னமாச்சார்யாவின் நெருங்கிய, வசதியான நண்பர்கள் அன்னமாச்சார்யாவின் பாடல்களை அவரின் மகன் திருமலாச்சார்யாவின் துணையுடன் செப்பேடுகளில் பிரதி எடுத்தனர். அக்காலகட்டத்தில் செப்பெடுக்களில் பிரதி எடுப்பது எளிதான காரியம் இல்லை.
பம்மேர போதனா என்னும் தெலுங்கு கவிஞர் பாகவத புராணத்தை ‘மஹா பாகவதமு’ என்ற பெயரில் தெலுங்கில் எழுதியவை செப்பேடுகளில் பிரதி எடுக்க முடியாததால், அடுத்த சந்ததிகளுக்கு அவை கிடைக்கவில்லை.

தெலுங்கில் பல உன்னத இசைப்பாடல்களை இயற்றிய அன்னமாச்சார்யா, தனது 95ம் வயது வரை வாழ்ந்து 1503ம் ஆண்டு திருமாலுக்கு உகந்த ஒரு துவாதசி நாளில் மரணமடைந்தார்.

32,000 சங்கீர்த்தனைகளையும் செப்பேடுகளில் பிரதி எடுத்திருந்தாலும் சுமார் 400 ஆண்டுகள் அவை இருந்த இடம் பற்றி யாருக்கும் தெரியவில்லை. அன்னமாச்சார்யாவின் பேரன் சின்ன திருவேங்களநாதா அன்னமாச்சார்யாவின் வரலாற்று காவியத்தை தெலுங்கில் ‘அன்னமாச்சார்யா சரித்ரமு’ என்ற பெயரில் எழுதியுள்ளார். அதில் உள்ள குறிப்புகளைக் கொண்டே அன்னமாச்சார்யாவின் 32,000 சங்கீர்த்தனைகளையும் பாடல்களை தேடினர். 1922ம் ஆண்டு 14,000 பாடல்களை மட்டுமே கொண்ட செப்பேடுகள் திருப்பதியில் கிடைத்தன.

அன்னமாச்சார்யாவினால் எழுதப்பட்ட பாடல்கள் எளிமையாக எழுதப்பட்டதால் அவருக்கு பின்னால் வந்த வைணவ ஆச்சார்யாக்களால் மறைக்கப்பட்டனவா என்று தெரியவில்லை. சில பாடல்கள் பாமரத்தன்மையுடன் இருந்ததாலும், பல பாடல்களில் பக்தியை விட காதல்ரசம் அதிகமாக இருந்ததாலும் ஆச்சார்யத்தை மட்டுமே பின்பற்றியவர்களால் மறைக்கப்பட்டனவா என்று தெரியவில்லை.

கிடைத்த பாடல்களை வைத்து அன்னமாச்சார்யாவின் கவித்திறமையையும், இசைத்திறமையையும் பக்தர்களும், இசை ஆர்வலர்களும் போற்றி சிலாகித்து வருகின்றனர்.

திருப்பதி தேவஸ்தானத்தில் அன்னமாச்சார்யாவின் பாடல்கள் குறுந்தகடுகளாகவும் (CDs), புத்தகங்களாகவும் விற்பனைக்கு கிடைக்கின்றன. அன்னமாச்சார்யாவின் பாடல்கள் வீடியோ இணையதளமான YOUTUBEல் இன்றைய பாடகர்களால் பாடப்பட்ட வீடியோக்கள் காணக்கிடைக்கின்றன.

1997ல் ‘அன்னமாச்சார்யா’ என்ற பெயரில் தெலுங்கு திரைப்படம் மிகையான காட்சி அமைப்புகளுடன் வெளியானது. நடிகர் நாகார்ஜுனா அன்னமாச்சார்யாவாக நடித்திருந்தார். இத்திரைப்படத்தை தமிழில் மொழிபெயர்ப்பு செய்தும் வெளியிட்டனர்.

சாகித்ய அகடெமி தமிழில் அன்னமாச்சார்யாவைப் பற்றி புத்தகம் வெளியிட்டுள்ளது. இந்திய இலக்கிய சிற்பிகள் வரிசையில் ‘அன்னமாச்சார்யா’ என்ற பெயரில் இப்புத்தகம் வெளியானது. அடபா ராமகிருஷ்ணராவ் எழுதியுள்ளார். தமிழில் இப்புத்தகத்தையும், தமிழ் டப்பிங்கில் வெளியான ‘அன்னமாச்சார்யா’ படத்தைத் தவிர அன்னமாச்சார்யாவைப் பற்றி குறிப்புகள் ஏதுமில்லை. படைப்பாளிகளைப்பற்றிய விவரங்கள் மறைந்தாலும், அவர்களின் படைப்புகள் மறைவதே இல்லை.

– கோ.முருகராஜ்
murugaraj.g@outlook.com
ஓவியம்: க.யோகேஷ்