சிற்றிதழ்களின் தேவை

எழுத எழுத எழுத்து அழிகிறது.
வாசிக்க வாசிக்க வாசகன் தொலைகிறான்.
– நகுலன்

தமிழ் இலக்கியத்தினூடாகப் பயணிக்கும் அனைவர் மனதிலும் சிற்றிதழ் தொடங்கும் ஆசை வந்து போகிறது. நல்ல நூல்களை வாசிக்கும் வாசகன் மனதில் ஒளிந்திருக்கும் படைப்பாளி விழித்துக் கொள்ளும் கணம், அவனது படைப்பை பொதுத்தளத்தில் கொண்டு சேர்க்க ஒரு களம் தேவைப்படுகிறது. அதுபோன்ற ஒரு தருணத்தில் சிற்றிதழ் பிறக்கிறது.

Read More »

Advertisements

ஜிக்காட்டம்

கற்பதற்குரியவை அனைத்தும் கலை எனப்படுகிறன. எளிமையாக கற்கக்கூடிய செயல்களை கலைகள் என்றும், நீண்ட கால பயிற்சி முறைகளை கொண்டடக்கியவைகளை நுண்கலைகள் என்றும் அழைத்தனர். ஆதிகாலங்களில் மனிதர்கள் கலையை அதிகம் போற்றி வளர்த்தனர். மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வின் ஒவ்வொரு செயல்களுக்கும் ஏற்றவாறு ஒரு கலை தொடர்ப்பில் இருந்துள்ளது. இயல், இசை மற்றும் கூத்து (இன்று நாடகமாக மாறியுள்ளது) போன்றவை கலைகளின் தொகுப்பாக அமைகிறன. கலையை ரசிக்க யாரும் சொல்லியோ, பழகியோ தரவேண்டியதில்லை. அது நம் ரத்தத்தில் கலந்துள்ளது. எங்காவது கலை நிகழ்ச்சிகளின் ஆட்டம் பாட்டமோ, அல்லது சத்தமோ வந்துவிட்டால் நம்மையறியாமல் ஒலி வரும் திசை நோக்கி நகர்வோம். இது இயல்பு. அந்த அளவிற்கு நாட்டுப்புறக் கலைகள் நம் வாழ்வோடு ஒருங்கிணைந்துள்ளன.

இன்று நாட்புறக்கலைகளை பார்க்க வேண்டும் என்றாலே அதற்கு ஒரே வழி சென்னைத் தொலைக்காட்சி மட்டுமே. நானும் அதில் தான் கண்டிருக்கின்றேன். தற்போது, மக்கள் தொலைக்காட்சியிலும் நாட்டுப்புறகலைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து ஒளிபரப்பி வருகின்றனர். நாட்டுப்புறக்கலைகள் இன்று வேகமாக வளர்ந்துவரும் மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் மெல்ல பின் தள்ளப்பட்டு வருகின்றன. எவ்வளவுதான் பின்னால் தள்ளினாலும், திரைப்படங்களில் மேற்கத்திய சாரல்களில் நான்கு பாடல்களும், நாட்டுப்புறப் பாடல் மெட்டில் ஒரு பாடல் இருந்தால். நாட்டுப்புறப் பாடலின் வெற்றிதான் முக்கியபங்கு வகிக்கும். இது அனைவரும் அறிந்தது. சின்ன உதாரணம்… ‘கும்கி’ திரைப்படத்தில் வந்த “ சொய்ங் சொய்ங் “ பாடலின் வெற்றி ஒன்றே போதும். நமது பண்பாடு நிறைந்த நாட்டுப்புறக்கலைகளின் முக்கியத்துவம் என்னவென்று.

நாட்டுப்புறக்கலைகளில், கரகாட்டம், ஒயிலாட்டம், தேவராட்டம், பொய்க்கால் குதிரை ஆட்டம், கும்மியாட்டம், சிலம்பாட்டம், தெம்மாங்கு, காவடியாட்டம், புலியாட்டம் என பல்வேறு கலைகள் உள்ளன. இதில் புதிதாக கண்களுக்கு காணக்கிடைத்த ஆட்டம் தான் ஜிக்காட்டம்.

ஜிக்காட்டம்

மதுரையில் “மாமதுரை போற்றுவோம்” நிகழ்ச்சியிலும், கோவையில் ஒரு நிகழ்ச்சியிலும் ஜிக்காட்டம் கலையைப் பார்க்க முடிந்தது. அதில் முதன் முறையாக, ஒரு புதுவிதமான கலை உத்தியை கையாண்டு கொண்டிருந்தனர். காண்பவர்களை கண் இமைக்க விடாமல், நிற்கும் இடத்தைவிட்டு நகர விடாமல் ஆட்டத்தையே காணும் அளவிற்கு அமைந்தது ஜிக்காட்டக் குழுவினரின் ஆட்டம். இசை இசைப்பதற்க்கு ஒரு குழு, ஆடலுக்கு தனிக்குழு என இரு வகையான குழுவினர் உள்ளனர். இசையை இசைப்பவர்களை ரசிப்பதா அல்லது ஆடுபவர்களை ரசிப்பதா என்றிருந்தது.

ஜிக்காட்டம் என்பதும் தமிழர்களின் நாட்டுப்புறக் கலை நிகழ்ச்சிகளில் ஒன்றுதான். புதிய கலை நிகழ்ச்சி அல்ல. இந்த ஆட்டமுறை ஐம்பது, அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய கலை நிகழ்வுதான். அன்றைய காலத்தில் கையில் முரசு போன்ற வாத்தியக் கருவிகளையும் வைத்துக் கொண்டு இசையிட்டுள்ளனர். இந்த கலை நிகழ்ச்சிக்கு “ஜிக்குஅடி” என்று பெயர். அதுவே பிற்காலத்தில் இசையோடு சேர்ந்த சிறு சிறு நகர்வுகள் கொண்ட ஆட்ட முறையும் இதில் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டது. “ஜிக்காட்டம்” ஆட்டம், இசைக்குழுவில் உள்ள உருட்டு வாத்தியத்திலிருந்து இருந்து எழும் ஜக்கு, ஜக்கு, ஜிக்கு… ஜிக்கு, ஜிக்கு, ஜக்கு என்ற இசைக்கேற்ப நடனக்குழுவினர் ஆடிக்கொண்டிருந்தனர்.

இந்த ஆட்டத்தில், முரசு போன்ற அமைப்பை உடைய வாத்தியத்தையும், ஜில், ஜில் என ஒலி தரும் உருட்டுவையும் கொண்டுள்ளனர் இசைக் குழுவினர். இதில பெரிய முரசுகளை கையாளும் நால்வரும், சிறிய ரக முரசுகளை கையாளும் ஐவரும், ஜில், ஜில் என ஒலி தரும் உருட்டுவை கையில் கொண்ட ஒரு நபரும் உள்ளனர். ஆட்டக் குழுவில் ஆறு பேர் என ஜிக்காட்டக் குழுவில் மொத்தம் 16 பேர் உள்ளனர். இவர்களது ஆட்டமுறையில் ஒயிலாட்டமும், டிஸ்கோவும் கலந்து ஆடப்படுகிறது. ஆடுபவர்களில் ஒருவரிடம் மட்டும் விசில் ஒன்று உள்ளது. அவரின் விசில் சமிக்ஞைகளுக்கு ஏற்றவாறு ஆட்டத்தின் அடவு முறை மாற்றப்படுகிறது.

ஜிக்காட்டம்

இசையும் ஆட்டமும் நம்மை கிரங்கடித்து கொண்டிருந்தது. முரசுப் போன்ற வாத்தியத்தை வாசிப்பவர்களின் திறமையை எழுத்துக்களில் விவரிக்க முடியவில்லை. ஜிக்காட்டக் கலைஞர்கள், கோவை மாவட்டம், பொள்ளாச்சி பகுதியில் அதிகம் வசிக்கின்றனர். கோவில் திருவிழாக்களில், தமிழர் கலை நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து வருகின்றனர். இவர்களை போன்ற கலைஞர்களை நமக்கு நெருங்கிய விழாக்களில், சுபநிகழ்ச்சிகளில் வாய்ப்பளிப்பதன் மூலம் இக்கலையை அனைவரும் அறிய செய்திட முடியும். அத்தோடு கலையையும் வாழச் செய்தவாறும் அமையும்.

– இளஞ்செழியன்,
மதுரை.
ilanchezhiyankathir@gmail.com

தோல்பாவை கூத்து

என்ன செய்ய நானும்
தோல்பாவைதான்
உந்தன் கைகள் ஆட்டி வைக்கும்
நூல் பாவைதான்!

– வாலி, தசாவாதாரம்.

தோல்பாவைக்கூத்து திரைப்படக் கலையின் முன்னோடி. இராமாயணமும், புராணக்கதைகளும் அன்று எளிய மக்களைச் சென்றடைய பாவைக்கூத்து உதவியது. ஆனால், இன்று அழிவின் விளிம்பில் உள்ள பல நாட்டுப்புறக்கலைகளில் தோல்பாவைக்கூத்தும் அடங்கும்.

1

ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன் மதுரை காந்தி அருங்காட்சியகத்தில் அண்ணல் அம்பேத்கார் வாழ்வில் நிகழ்ந்த சிறு பகுதியை தோல்பாவைகூத்தில் பார்த்தேன். அம்பேத்காரும் காந்தியும் சந்திக்கும் காட்சியெல்லாம் அதில் காண்பித்தார்கள். மறக்க முடியாத மிக அற்புதமான நிகழ்வு. மற்றொருமுறை, மதுரை கிழக்கு சித்திரை வீதியில் தெருவோரத் திருவிழாவில் இராமாயணக்கூத்து பார்த்தேன். போர்க்காட்சிக்கு தீ அம்புகள் பாய்வதை தத்ரூபமாக செய்து காண்பித்தார்கள்.

தோல்பாவைகள் ஆட்டுத்தோலில் செய்யப்படுகின்றன. தோலை நன்கு ஊறவைத்து அதிலுள்ள ரோமங்களை நீக்கி நீட்டி காயவைத்து விடுகின்றனர். அதில் கரித்துண்டால் படங்களை வரைந்து பிசினில் வண்ணப்பொடிகளைத் தோய்த்து வண்ணங்களைத் தீட்டுகின்றனர். இப்படி வரையப்பட்ட பாவைகள் பல ஆண்டுகள் சாயம் இழக்காமல் இருக்கும். உச்சிகுடும்பன், உளுவத்தலையன் போன்ற நகைச்சுவைக் கதாப்பாத்திரங்களின் தலை, கை, கால்களை அசைக்கும்படி பாவைகளை செய்கின்றனர்.

இசைக்கருவியை ஒருவர் வாசிக்க மற்றொருவர் பாடல்களைப் பாடிக்கொண்டு பாவிகளை கதைக்கு ஏற்றாற்போல வேகமாக அசைக்கின்றனர். நூற்றுக்கும் அதிகமான பாவைகளை வைத்து பாவைக்கூத்துகளை நிகழ்த்துகின்றனர்.

கள ஆய்வாளரும், எழுத்தாளருமான அ.கா.பெருமாள் தோல்பாவைக்கூத்து குறித்தும், அக்கலைஞர்களின் வாழ்க்கை குறித்தும் எழுதியுள்ளதை வாசித்திருக்கிறேன். இவர் இக்கலை நிகழ்த்த நிதியுதவி பெற்றுத்தந்து கலைஞர்களுக்கு பல உதவிகள் செய்திருக்கிறார்.

2

மதுரை விழாவில் தோல்பாவைக்கூத்து கலைஞருடன் பேசிக்கொண்டிருந்த போது இப்போதெல்லாம் இதைப்பார்க்க யாரும் விரும்புவதில்லை. விழாக்களுக்கு நிகழ்த்தவும் அழைப்பதில்லையென வருத்தத்தோடு சொன்னார். பள்ளி, கல்லூரிகளில் நாட்டுப்புறக்கலைகளை பாடமாக்கி இக்கலைஞர்களை பேராசிரியர்களாக்கினால் நன்றாக இருக்கும். நம்மூரில் இதெல்லாம் சாத்தியமில்லையெனத் தெரிந்தாலும் மனம் சும்மா இப்படி எதையாவது யோசிக்கிறது.

3

எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் ‘இலைகளை வியக்கும் மரம்’ கட்டுரைத்தொகுப்பில் தோல்பாவைக்கூத்து கலைஞர்களைப் பார்க்க கோயில்பட்டி அருகிலுள்ள மந்தித்தோப்பு பகுதிக்கு சென்றிருந்த அனுபவத்தை பதிவு செய்திருக்கிறார். “நாங்க எங்க போனாலும் எங்க கூடவே ராமனும் வர்றார். எங்களுக்கு அவருதான் துணை. இப்போ பிழைக்க வழியில்லாம நாதியத்து கிடக்கிறோம். அதுவும் அவர் கொடுத்ததுதான்னு நினைச்சுட்டு இருக்கோம். ஒரேயொரு மனக்குறைதான் எங்களுக்கு… நாங்க ஊர் ஊராக போயி ராமன் புகழைத்தானே பாடினோம். வேறு ஏதாவது தப்பு செய்திருக்கிறோமா? எதுக்கு எங்களுக்கு இந்த நிலை, ஏன் இப்படி ஒரு வாய் சோற்றுக்கு வழியில்லாம அல்லாடுகிற பிழைப்பா போச்சு. சொல்லுங்க.” அங்கு உள்ள பாவைக்கூத்து கலைஞரான பாப்பாத்தியம்மா கேட்கும் கேள்வி நம்மையும் உலுக்குகிறது.

தோல்பாவை கூத்து

ஏழுமலையானுக்கு வரும் கூட்டம் நம்மூரில் உள்ள பழமையான நிறைய கோயில்களுக்கு வருவதில்லை. கலைகளிலும், கடவுள்களிலும் பிரமாண்டங்களை நோக்கியே மக்கள் படையெடுக்கின்றனர்.

தோல்பாவை கூத்து

இராமாயணப் பாவைக்கூத்து நடக்கும் நாட்களில் பட்டாபிஷேகத்தன்று மழை பெய்யும் என்ற நம்பிக்கை நம் முன்னோர்களிடமிருந்தது. இன்று பாவைக்கூத்து நடக்காததால் தான் மழை பெய்ய மறுக்கிறதோ என்னவோ? நேரங்காலமில்லாமல் ஒளிர்ந்து கொண்டேயிருக்கும் தொலைக்காட்சிகளை நிறுத்துவோம். மக்கள் கலைகளை மீட்டெடுப்போம்.

வாழ்க்கையை கொண்டாடுவோம்.

– சித்திரவீதிக்காரன், மதுரை.
maduraivaasagan@gmail.com