வனவழிகாட்டியுடனான ஒரு நேர்காணல்

02-interview-article_image2

சரணாலயங்களில் வழிகாட்டியாகவும், மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் வேலை செய்வதென்பது சுலபமானது அல்ல. பெரும்பாலான சுற்றுலாபயணிகள் வழிக்காட்டிகளை மிக சாதாரணமாக, மரியாதை குறைவுடன் நடத்துவர். ஆனால், சிலர் அவற்றை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் தங்கள் பணியினை மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் செய்கின்றனர். அப்படிப்பட்டவர்களில் ஒருவர் 39 வயதாகும் ராமராவ் நெகர். மகாராஷ்டிர மாநிலத்தின் டடோபா கிராமத்தில் உள்ள அம்ரேட் – கர்ஹன்ட்லா சரணாலயத்தில் வழிகாட்டியாக இருக்கும் ராமராவ் நெகரை பிட்டு சேஹல் நேர்காணலுக்காக சந்தித்து உரையாடினார். ராம்ராவின் அறிவும், சமநிலையும் அவரை ஒரு இயற்கையிலாளராக வெளிப்படுத்துகிறது. இந்தியாவில், வனசுற்றுலாவை சூழலியல் பாதுகாப்பிற்கு சிறந்த முறையில் பயன்படுத்தலாம் என திடமாக நம்புகிறார் ராமராவ்.

வக்தோஹ்வின் வீட்டில் வசிப்பது மகிழ்ச்சியாக உள்ளதா? (வக்தோஹ் – டடோபாவில் உள்ள பெரிய ஆண் புலி)
அவன் புலி அல்ல. எங்களுக்கு கடவுள் அவன். கடந்த நான்காண்டுகளில் ‘டெலியா’ பெண்புலியையும், அதன் நான்கு குட்டிகளையும் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட பார்வையாளர்கள் பார்த்துள்ளனர். ஆனால், வக்தோஹ்வும் அவற்றுடன் வாழ்கிறது எனவும் தன் இணைக்காகவும், குட்டிகளுக்காகவும் வேட்டையாடித் தருகிறது என்பதையும் வெகுசிலர் தான் அறிவர். தன் குட்டியுடன் வக்தோஹ் நிதானமாக நடந்துசெல்வதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். பல ஒளிப்படக்காரர்களுக்கு வக்தோஹ்வை படமெடுக்கவும் உதவியுள்ளேன்.

02-interview-article_image1உங்கள் ஜீவனத்திற்கான வழியாக இயற்கையை எப்போது உணர்ந்தீர்கள்?
தோராயமாக, 10 வருடங்களுக்கு முன்பாக டடோபா தேசிய பூங்காவில் பதிவுசெய்துக் கொண்டபோதுதான். ஆனால், இயற்கையுடனான என் உறவு நவேகான் கிராமத்தில் நான் பிறந்தபோதே தொடங்கியது. அங்கு, புலிகள் சுதந்திரமாக உலாவும். காட்டு மிருகங்களின் இருப்பும், பறவைகளின் ஒலியும் அங்கு வெகு இயல்பாக இருக்கும். அவை எங்களின் தெய்வங்கள். நாங்கள் அவற்றின் மீது மரியாதை வைத்துள்ளோம்; பயமல்ல. விளையும் பயிர்களை உண்ணும்போதுகூட இயற்கையின் கொடையாகத் தான் அவற்றைப் பார்க்கிறோம்.

பிரபலமடையாத முன்னாட்களில் டடோபா பூங்கா எப்படி இருந்தது?
பார்வையாளர்கள் மிக குறைவாக இருந்ததால், வருமானம் சொற்ப அளவே கிடைத்தது. இந்த வருமானத்தில் எப்படி இவன் பிழைப்பை நடத்துகிறான் என என் உறவினர்கள் ஆச்சர்யப்பட்டனர். இவ்வனத்தில் இருப்பதை நான் பெரிதும்  விரும்பினேன். வேறு எதுவும் பெரிதாக தேவைப்படவில்லை. உண்ண உணவு, இருக்க இடம், உலகின் பிற பகுதிகளைப் பற்றிய கவலை இல்லாமல் வாழத் தொடங்கிவிட்டேன்.

இங்கு பணிபுரிய முறையான பயிற்சி பெற்று இருக்கிறீர்களா?
முன்னாட்களில் வனகாவலர்கள், பிற பகுதிகளில் இருந்து வரும் வழிகாட்டிகள், ஏன், பார்வையாளர்களிடமிருந்து கூட ஏராளமாக கற்றுக்கொண்டு உள்ளேன். அனுபவமிக்க இயற்கை ஆர்வலர்களுக்காக காத்திருந்துள்ளேன். ஏனெனில், அவர்கள் எனக்கு பறவைகளைப் பற்றியும், மரங்களைப் பற்றியும், காட்டுயிர்களையும் பற்றியும் நிறைய தகவல்களைத் தருவார்கள். அவற்றிற்காக, ஏதாவது பணம் அவர்களுக்கு கொடுக்க வேண்டும் என நினைத்துள்ளேன் (சிரிக்கிறார்). என்னைபோல் இங்கு பணிபுரியும் மற்றவர்களுடன் எங்களுக்குள் உரையாடி சிலவற்றை கற்றுக் கொள்கிறோம். வனத்துறையும் அவ்வபோது பயிலரங்குகளையும், கற்றல் வகுப்புகளையும் நடத்துகிறது.

02-interview-article_image3வனவாழ்க்கை என்பது முன்னாட்களில் நன்றாக இருந்ததா?
இல்லை. பாதுகாப்பு குறைவாக இருந்தது. நகரங்களில் இருந்து மக்கள் பூங்காவிற்கு வெளியே வேட்டையாடினார்கள். சில கிராம மக்களும் அவர்களுக்கு உதவினார்கள். ஏனெனில், காட்டு பன்றிகள் பயிர்களை மேய்ந்துவிடும்; புலிகள், சிறுத்தைகள் போன்ற விலங்குகள் ஆடுகளையும், மாடுகளையும் கொன்றுவிடும். பார்வையாளர்களுக்கான வசதிகள் அப்போது அவ்வளவாக செய்யப்படவில்லை. சிலநேரங்களில், பார்வையாளர்களை மோட்டார் சைக்கிள்களில் வனத்திற்குள் அழைத்துசென்றுள்ளேன்; நடத்தியும் கூட்டி சென்றுள்ளேன். ஆனால், தற்போது பூங்கா சிறப்பாக உள்ளது. புலிகள் அதிகமாக உள்ளன. அவற்றைப் பார்க்க பார்வையாளர்களும் அதிகமாக வருகின்றனர்.

தற்போது பார்வையாளர்கள் அதிகமாக வருவது மகிழ்ச்சி தானே?
இருக்கலாம். ஆனால், சில நேரங்களில் கூட்டம் மிக அதிகமாக இருக்கும். எல்லோரும் இங்கே அமைதியாக சுற்றிப்பார்ப்பதில்லை.

ப்ராஜெக்ட் டைகர் திட்டம் அமல்படுத்தப்பட்ட பின், புதிய சுற்றுலா வழிகாட்டு முறைகள் உங்களை பாதித்துள்ளனவா?
எங்களையா? அவை எங்களை பாதிக்கவில்லை. சொல்லப்போனால், முன்னேப்போதும் இல்லாததை விட தற்போதுதான் வனத்துறை அதிகமாக வழிகாட்டிகளை நியமித்துள்ளது. ஆனால், வழித்தடங்களின் மீதான கட்டுப்பாடு தான் சரியில்லை. பூங்காவினுள் 20 சதவீத தூர அளவே எல்லா வாகனங்களும் செல்ல அனுமதியளிக்கப்படுகின்றன. அதுவும், அதே இடங்களுக்கு தான் எப்பவும் செல்ல வேண்டும். புலிகளைப் பார்க்கும் நேரங்களில் அந்த வழித்தடங்கள் நெரிசலாகி விடுகின்றன. ஏனெனில், எல்லா வாகனங்களும் அங்கேயே தான் இருக்கும். அவ்வேளைகளில் மக்கள் எழுப்பும் குரல்களும் வனவிலங்குகளை தொந்தரவு செய்யும். நான் வெறும் வனவழிகாட்டி தான். இவற்றை சமாளிக்க வனஅலுவலர்கள் தான் மிகவும் சிரமப்படுகிறார்கள்.

02-interview-article_image5சிலர், வன விலங்குகளை வனசுற்றுலா தொந்தரவு செய்வதாக கூப்பாடு போடுகிறார்களே?
ஆமாம். அது உண்மை தான். பெரும்பாலான பார்வையாளர்கள் புலியைப் பார்த்தாலும் கூச்சலிடுவார்கள்; எந்த விலங்கையும் பார்க்காவிட்டாலும் விரக்தியில் இரைச்சலை ஏற்படுத்துவார்கள். அவ்வேளைகளில், நாங்கள் மரங்களை, வண்ணத்துபூச்சிகளை, பறவைகளை, அவற்றின் ஒலிகளை கவனிக்க சொல்வோம். வெகு சிலர் தான் பொறுமையாக இருப்பார்கள். புலியைப் பார்க்க முடியாததற்கு நாங்கள் தான் காரணம் என எங்களைக் குற்றம் சாட்டுவார்கள்;  தாங்கள் ஏமாற்றப்பட்டதாக நினைப்பார்கள். புலி நம்மை கவனித்துவிட்டது; அதனால் தான் நம் கண்ணில் படவில்லை என நான் சொன்னாலும், புலியை நாம் கண்டுவிட இன்னும் ஆயத்தமாக இருந்திருக்க வேண்டும் என நினைப்பார்கள்.

மக்களின் இம்மனநிலை எவ்வாறு மாறும்?
வழிகாட்டிகளால் மாற்ற முடியாது. தங்கும் விடுதிகளிலும், உணவு விடுதிகளிலும், வரும் வழியில் உள்ளூர்வாசிகளும் இங்கு புலிகளை நன்றாக பார்க்க முடியும் என பார்வையாளர்களிடம் சொல்கிறார்கள். இது பார்வையாளர்களின் ஆவலை மேலும் அதிகப்படுத்திவிடுகிறது. தாங்கள் கதவைத் தாண்டி உள்ளே வந்ததும், பூங்காவின் சாலைகளில் புலிகள் நின்று கொண்டு வரவேற்க வேண்டும் என சிலர் நினைக்கின்றனர். அனுமதிக்கப்பட்ட வழித்தடங்களைத் தாண்டியும் வாகனங்களில் சென்று மறைந்திருக்கும் புலிகளைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து தங்களுக்கு காட்ட வேண்டும் என்று பணம் கொடுப்பார்கள். அப்படி சென்றாலும் புலிகளை காண முடியாது என்று சொன்னாலும் நாங்கள் வேண்டுமென்றே புலிகளை ஒளித்து வைத்துள்ளதைப் போல கோபப்படுவார்கள். பூங்காவின் விதிமுறைகளை பொறுமையாக எடுத்து சொன்னாலும் கேட்க மாட்டார்கள். எதற்கு இந்த விதிமுறைகள் வகுக்கப்பட்டுள்ளன என்பது கூட மக்களுக்கு ஏன் தெரிவதில்லை என்பதை நினைத்தால் வியப்பாக இருக்கிறது. நிர்வாக தேவைகளுக்காக வனத்தின் சில பகுதிகள் எப்போதும் சுற்றுலாவுக்கென அனுமதிப்பதில்லை. வாகனங்களை தனித்தனியாக பூங்காவினுள் அனுமதியளித்தால், தொந்தரவுகள் வெகுவாக குறையும்.

வன சுற்றுலா குறித்து உங்களிடம் யோசனைகள், கருத்துகளை பூங்கா நிர்வாகம் கலந்தாய்வில் ஈடுபடுமா?
கலந்தாய்வு என்று சொல்லமுடியாது. ஆனால், அவர்கள் கூட்டம் ஏற்பாடு செய்யும்போது எங்கள் யோசனைகளை சுதந்திரமாக சொல்வோம். பார்வையாளர்கள் பூங்காவினுள் ஒளிப்படக்கருவிகளை உபயோகிக்க, வசூலிக்கப்படும் கட்டணங்கள் அதிகமாக இருப்பதாக தொடர்ந்து சொல்லி வந்தனர். இவற்றை நாங்கள் நிர்வாகத்தினரிடம் சொல்லியதால், சமீபத்தில் ஒளிப்படக்கருவிகளுக்கான கட்டணங்களை 500 ரூபாயாகவும், நீண்டவிழியாடிகளுக்கான (long lenses) கட்டணங்களை 200 ரூபாயாகவும்  குறைக்கப்பட்டுள்ளன. வனத்துறையினருக்கு நாங்கள் தான் கண்களாகவும், காதுகளாகவும் செயல்படுகிறோம். தவறாக ஏதாவது தென்பட்டால், உடனடியாக வனகாவலர்களிடமும் (Forest Guards), காட்டு இலாகா அதிகாரிகளிடமும் (Rangers) தெரியப்படுத்தி விடுவோம். நாங்கள் வெறும் வனவழிகாட்டிகள் மட்டும் அல்ல; பூங்காவின் பாதுகாவலர்களும் நாங்கள் தான். அதிகாரிகளால் காட்டின் எல்லா இடங்களுக்கும், எப்போதும் செல்ல முடியாது. சுற்றுலா வாகனங்களில், பார்வையாளர்களுடன் செல்வதால் எங்களால் தொடர்ந்து கண்காணிக்க முடியும்.

02-interview-article_image4பூங்கா அதிகாரிகள் மற்றும் பார்வையாளர்கள் உங்களை மரியாதையாக நடத்துகிறார்களா?
சிலர் அதிக மரியாதையுடன் எங்களிடம் நடந்து கொள்வார்கள். சிலர் மதிக்கவே மாட்டார்கள். ஒவ்வொருவரும் வித்தியாசமானவர்கள். சொல்லப்போனால், எங்களை மரியாதையாக நடத்த வேண்டும். இந்த பூங்காவின் தூதுவர்கள் நாங்கள். பறவைகளையும், விலங்குகளையும் சுட்டிக்காட்டுவதும், வாகனங்களை ஓட்டுபவர்களுக்கு பாதைகளை காட்டுவதும் மட்டுமே எங்கள் வேலை அல்ல. எண்களின் பண்பாடுகளையும், இப்பூங்காவின் வரலாற்றையும் தெரிந்துக்கொள்வதில் சிலர் வெகு ஆர்வமாக இருப்பார்கள். அவர்கள் எங்களிடம் மிகுந்த மரியாதையுடன் நடந்து கொள்வார்கள். சிலர், எங்கள் வேலை மிக சுலபமானது என நினைப்பார்கள். ஆனால், எனது நாள் தினமும் காலை 4 மணிக்கு தொடங்கும். பூங்காவின் கதவருகே சென்று எனக்கான முறை வரும் வரை காத்திருக்க வேண்டும். சிலவேளைகளில் எவ்வித வருமானமும் இன்றி வீடு திரும்ப நேரும். வெகுசில பார்வையாளர்கள் உள்ளே நுழையும்போதே சொல்லி விடுவார்கள் ““Tu apna muh bandh rakh, aur tiger dikha.” (வாயை மூடிக்கொண்டு புலியை மட்டும் காட்டு!) இப்பொழுதெல்லாம், மிக கண்ணியமாக நடந்துகொள்ளும் பார்வையாளர்கள் வருகிறார்கள். அவர்கள் உண்மையாகவே பூங்காவின் மீதும், சூழலியல் மீதும் அக்கறை உள்ளவர்களாக இருக்கின்றனர்.

உம்ரத் கர்ஹான்ட்லா சரணாலயத்தின் வாசலில் ரோஹித் கரூவும், ராம்ராவும் 30 வனவழிகாட்டிகளுடன் உரையாடல் நிகழ்த்தினர். அவற்றிலிருந்து சில பகுதிகள்.

டடோபா புலிகள் காப்பகம் போல உம்ரத் கர்ஹான்ட்லா சரணாலயம் சிறந்து விளங்குமா?
கண்டிப்பாக. புலிகளை தற்போது காண முடிகிறது. ஒரு காலத்தில், மான் ஒன்றினை காண்பது கூட மிக அரிதாக இருந்தது. ஆனால், இரண்டு ஆண்டுகளில் தீ அணைப்பு, திருட்டுத்தனமாக வேட்டையாடுதலை தடுக்கும் ரோந்துப்பணி, நீர்நிலைகள் உருவாக்கம் போன்றவை சிறப்பாக அமைக்கப்பட்டு, சரியாக பராமரிக்கப்படுகின்றன. இவற்றால் வேட்டையாடுதல், முறையற்ற மேய்ச்சல் மற்றும் விறகுகளுக்காக அதிகமாக மரங்களை வெட்டுவது போன்றவை வெகுவாக குறைந்துள்ளன.
உண்மையாக தான் சொல்கிறீர்களா? உங்கள் வாழ்வை வருங்காலங்களிலும்  இங்கேயே செலவிடுவீர்களா?
ஆமாம். இது காப்புக்காடு (Reserved Foresst). இயற்கை வளங்களை சுரண்டுவது தவறு என தெரிந்தும் நாங்கள் இதை எங்கள் தேவைகளுக்காக வீணடித்துள்ளோம். சரணாலயமாக அறிவிக்கப்பட்டபோது, புதிய கட்டுப்பாடுகளால் நாங்கள் முதலில் அதிர்ச்சியடைந்தோம். வனத்தின் சில பகுதிகள் சரணாலயமாக அறிவிக்கப்படவில்லை. எனவே, எங்கள் தேவைகளை அந்தப் பகுதியில் இருந்து பூர்த்தி செய்து கொள்கிறோம். இரண்டாண்டுகளுக்கு முன் நாங்கள் கற்பனை செய்து வைத்திருந்ததை விட சுமார் 100 குடும்பங்கள் தற்போது அதிகமாகவே சம்பாதிக்கிறோம்.

சரி., ஆனால் பார்வையாளர்கள் வருகிறார்களா?
எங்கள் அனைவரையும் கவனியுங்கள். நாங்கள் உள்ளூரில் வசிப்பவர்கள் தான். வனத்துறை அலுவலர்களுடன் இணைந்து டடோபாவை விட, ரன்தம்போரை விடவும் சிறந்த இடமாக மாற்றும் முயற்சியில் உள்ளோம். நாக்பூரில் இருக்கும் எங்கள் பகுதி மக்களை ஐந்து வருடங்களுக்கு பின் வந்து பாருங்கள். பார்வையாளர்கள் தொடந்து வருவதால் தான் நம்பிக்கையில் இவ்வாறு கூறுகிறோம்.

உங்கள் குடும்பத்தாரும், உங்கள் கிராமங்களில் வசிக்கும் முதியவர்களும் என்ன சொல்கிறார்கள்?
அவர்கள் முதலில் வருத்தப்பட்டார்கள். ஆனால், தற்போது நாங்கள் அதிகமாக சம்பாதிகிறோம்; விவசாயத்திள் ஈடுபடுகிறோம்; கட்டுமானத் தளங்களில் வேலை செய்கிறோம்; காட்டுப்பழங்களையும், மூலிகைகளையும், விறகுகளையும் சந்தைகளில் விற்கிறோம். எங்களுக்கு ஊரில் தற்போது மரியாதையும் கிடைக்கிறது. சுற்றுலாவின் மூலம் வரும் வருமானம் உண்மையில் இங்குள்ள கிராமங்களில் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டால், சில அதிசயங்களை நாங்கள் நிகழ்த்திக்காட்டுவோம். இது ‘காடு’ அல்ல; எங்கள் ‘வீடு’.

ஏப்ரல் 2014 சன்ச்சுவரி இதழில் (Vol. XXXV No. 2) வெளியான நேர்காணலின் மொழிபெயர்ப்பு கட்டுரை.

பிட்டு சேஹல்
தமிழில்: கோ. முருகராஜ்

Advertisements

‘புத்தக தாத்தா’ முருகேசன்

எளிய மனிதர்களின் வாழ்க்கை எளிமையானதாகவே இருக்கும், ஆனால் சிலரின் செயல்கள் எளிமையாக இருப்பதில்லை. பல மாணவ, மாணவிகளுக்கு ஆய்வு நூல்களை வழங்கி வரும் புத்தக தாத்தா முருகேசன் அய்யாவை ‘சஞ்சிகை’க்காக நேர்காணல் எடுக்க, புத்தகங்கள் சூழ்ந்த அவரது இல்லத்தில் சந்தித்தேன். அன்போடு வரவேற்றார். சிறிய அளவில் இரண்டு அறைகளை மட்டுமே கொண்டுள்ள அந்த வீட்டுக்குள் புத்தகங்கள், புத்தகங்கள் மற்றும் புத்தகங்கள். புத்தகங்கள் அடுக்கி வைத்தது போக மீதமுள்ள இடம் அவருக்கு போதும் போல படுத்து உறங்குவதற்கு.

puthaga thaathaa
அய்யா, உங்களை பற்றி சின்ன அறிமுகம் கொடுங்களேன்..
“மதுரை மாவட்டம் குமாரம் அருகே உள்ள தண்டலை என்கிற சிறு கிராமத்தில் நான் பொறந்தது 1941வது வருஷம் ஏப்ரல் 13 அன்னைக்கு. என்னோடு சேர்த்து வீட்ல மொத்தம் பத்து குழந்தைக. நாங்க வியாபாரக் குடும்பம். ஆனாலும் யாரும் பெருசா சம்பாதிக்கல. எங்களுக்கென எந்த ஊரிலும் வீடு கிடையாது, நிலம் கிடையாது.

வியாபாரக் குடும்பத்தில் பிறந்த உங்களுக்கு எப்படி புத்தகங்களை சேகரிக்கும் ஆர்வம் வந்தது?
ஆர்வம்ன்னு சொல்ல முடியல. எதேச்சையாக நடந்தது தான். பதினாலு வயசுல ஒரு பலசரக்கு கடையில் வேலைக்கு சேர்ந்தேன். அதன் பிறகு முப்பது வயதில் திருமங்கலத்தில் வசித்து வந்த அக்காவின் மகளை கல்யாணம் செஞ்சிகிட்டேன். சொந்த பந்தங்கள் யாரும் அந்த அளவிற்கு ஒட்டவில்லை. பழைய பேப்பர் வியாபாரம் ஆரம்பிச்சோம். கடைக்கு வரும் புத்தகங்கள்ல சிலத தனியா வச்சிருந்தேன். ஆசிரியர்கள் நிறைய பேர் பழைய பேப்பர் போட வருவாங்க அப்போ அவங்களுக்கு தேவைப்படுகிற புத்தகங்களை கேட்பார்கள். இப்படிதான் ஒவ்வொரு புத்தகங்களை பற்றியும் தெரிந்துகொண்டேன்.

ஆசிரியர்கள் உதவியும், வழிகாட்டலும் உங்களுக்கு நிறைய உதவி இருக்கும்போல?
ஆமா, ஆரோக்கியசாமின்னு ஒரு ஆசிரியர் நண்பரானார். புத்தக சேகரிப்பில் பல உதவிகளை செய்து எனக்கு வழிகாட்டியாக இருந்தார். 79-80களில் ஆசிரியர் ஞானப்பிரகாசம் அவர்களை முதன் முறையாக தமிழ் மாநாட்டில் சந்தித்தேன். அவரும் எனது புத்தக சேகரிப்பில் பேருதவி செய்தவர். ஆய்வாளர்கள், தமிழாசிரியர்கள், பேராசிரியர்கள் என அவர்களின் ஆராய்ச்சிகளுக்கு தேவையான புத்தகங்களை எல்லாம் கொடுத்து பயன்பட செய்தேன். அதன் பிறகு, நிறைய தமிழ் ஆராய்ச்சி மாணவர்கள் என்னிடம் புத்தகங்கள் வாங்க துவங்கினர்.87-இல் முதன் முதலாக பேராசிரியர் புனிதா ஏகாம்பரம் அவர்கள் என்னை ஒரு நூலகத்திற்கு அழைத்து சென்று, நூலகங்களை எப்படி பயன்படுத்துவது, எப்படி நூல்கள் தேர்ந்தெடுப்பது என பயிற்சி அளித்தார்.

1987-இல் நூலகம் சென்ற நீங்கள் இன்று ஒரு நூலகமாகவே மாறிவிட்டீர்கள்.. இப்போது உங்களிடம் எத்தனை புத்தகங்கள் இருக்கின்றது?
கணக்கு ஏதும் இல்லை. வெளியில் செல்லும் புத்தகங்களை மட்டும் குறித்து வைத்துக் கொண்டு வாங்குவேன். அதனை ஒழுங்குபடுத்தி நிர்வகிக்க என் ஒருவனால் முடியாது. இதற்கு ஆள் வைத்து வேலை செய்யவும் பொருளாதாரம் இடம் தரவில்லை.

உங்கள் கல்விப் பற்றி…
ரெண்டாவது வகுப்பு வரை தான் படிச்சிருக்கேன்.

மாணவர்கள் உங்களை எப்படி அணுகிறார்கள்?
பேராசிரியர் கோதண்டபாணி என்னை யாதவர் கல்லூரி மாணவர்களுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார். 2000ம் ஆண்டில் மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழக பேராசிரியர்கள் அறிமுகமாகினர். பேராசிரியர்கள் நடராசன், சேதுபாண்டியள், முத்தையா, மணிவேல் போன்றோர்களின் உதவி எனக்கு ஊக்கம் கொடுத்துச்சு. பேராசிரியர் கோபால் பொருளாதாரத்தில் உதவி வருகிறார். ராமசாமி வழிகாட்றார். பேராசிரியர் காஞ்சனா மற்றும் அவர்களது கணவர் டாக்டர் சோமசுந்தரம் அவர்களது உதவி எனது புத்தக சேகரிப்பிற்கு பெரும்பங்காற்றுகிறது. இதோ (என ஒரு பெரிய புத்தக முட்டையை கை காண்பிக்கிறார்) இது அவர்கள் வழங்கியதுதான். இப்படி, ஆசிரியர்களின் மூலம் மாணவர்கள் என்னை முதலில் புத்தகங்களின் அருமைதொடர்புகொள்ளுவாங்க. அப்புறம், அவங்க நண்பர்கள்ட்ட என்னைப் பத்தி சொல்லி, அவங்களையும் என்ட்ட புத்தகங்கள வாங்க வைப்பாங்க. விவரம் சரியா தெரியாத காலத்துல புத்தகங்கள பதிவு செய்யாமல் கொடுத்து விட்டேன். இப்போது முறையாக பதிவு செஞ்சிக்கிறேன்.

m116
புத்தகங்களை திரும்ப பெற என்ன செய்கிறீர்கள்?
25 பைசா தபால் அட்டையில் படிவமாக எழுதி வைத்துள்ளேன். தலைப்பு, படிப்பு, நெறியாளர், பல்கலைக்கழகம், கல்லூரி, துறை, பெயர், தொலைபேசி, முகவரி போன்றவை தபால் அட்டையின் முன் பகுதியிலும், முகவரி பகுதிக்கு அருகில் “புத்தகத்தை சரி பார்த்து வாங்கிச் செல்கிறேன், நல்ல விதமாக திருப்பித் தருவேன். கொடுக்கல் வாங்கல் உள்ள வரை தொடர்ந்து பயன்பாடு பற்றி கடிதம் எழுதுவேன் என்று உறுதியளிக்கிறேன்.” என எழுதி அவர்கள் கையில் கொடுத்து அனுப்புவேன். அவர்கள் அதனை பூர்த்தி செய்து எனக்கு அனுப்பி வைப்பார்கள். நான் அவர்களுக்கு புத்தகம் கொடுக்கும் போது என்ன என்ன புத்தகங்கள், மொத்தம் எத்தனை புத்தகங்கள் என எனது குறிப்பேட்டில் குறித்துக்கொள்வேன். குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு பிறகும் கடித போக்குவரத்து இன்றி புத்தகமும் திரும்பி வரவில்லை என்றால் அந்த முகவரிக்கு கடிதம் போடுவேன். “வயதான காலத்தில், வெயில் மழை பார்க்காமல், இரவு பகல் பார்க்காமல், உண்ணாமல் உறங்காமல் உங்களுக்காக புத்தகம் தேடித் தருகிறேன். இந்த தாத்தாவை ஏமாற்றாதீர்கள்” என கடிதம் எழுதி போடுவேன். நூலகங்களில் அதிகபட்சம் மூன்று புத்தகங்கள்தான் எடுக்க முடியும். ஆனால் நான் இருபத்து ஐந்து புத்தகங்கள் வரை கொடுக்கிறேன்.

உங்களுக்கு சமூக ஆர்வலர்களிடம் தொடர்பு, நட்பு உள்ளதா?
ரமேஷ் கருப்பையா நல்ல நண்பர். ஃபேஸ்புக்கில் என்னை பற்றி எழுதியிருக்கிறார். அதன் பிறகு நிறைய அழைப்புகள் வந்தன. பத்திரிக்கைகள், தொலைக்காட்சிகள், வானொலி என பேட்டிகள் அதிகரித்தன. அதே போல எழுத்தாளர் அ.முத்துகிருஷ்ணனும் என்னை பிரபலப்படுத்திவிட்டார். காமராசர் பல்கலைக்கழகத்தில் என்னை சந்திக்கும் போதெல்லாம், “அய்யா உங்களை மறைத்து மறைத்து வைக்கிறார்கள், உங்களை வெளியே கொண்டு வரப்போகிறேன் என்று சொல்வார்” அதே போல செய்துவிட்டார்.

புத்தகங்களை இவ்வளவு சிரத்தியுடன் கவனித்து வரும் நீங்கள், உங்கள் உடல்நிலையிலும், உணவுப்பழக்கங்களிலும் கவனம் செலுத்துகிறீர்களா?
மனைவி இறந்த பிறகு எனது மகள்தான் எனக்கு பக்க பலமாக இருந்தார். அவரும் இறந்த பின் சாப்பாடு பற்றி பெரிதாக சிந்திப்பதில்லை. காலை உணவு என்பது எப்போதோ தான். மதியம் டீ, வடை ஏதாவது சாப்பிடுவேன். இரவு இட்லி வாங்கி சாப்பிடுவேன். என சொல்லியவாறே மதிய வேலை வந்ததை உணர்ந்தவராக, ‘வாங்க தம்பி டீ சாப்பிடுவோம்’ என சொல்லி கடைக்கு அழைத்து சென்றார்.

டீக்கடை வாசலில் நாங்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது ஒருவர் வந்து “அய்யா, நேற்று நீங்கள் விருட்ஷம் சேவை விருது பெற்று, மேடையில் பேசியதை கேட்டேன். நாங்கள் மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கான தொழில் பயிற்சி வகுப்பு நடத்திவருகிறோம். எங்களது பயிற்சி கூடத்தில் உள்ள நூலகத்திற்கு புத்தகங்கள் தேவை. சேகரித்து தர முடியுமா?” எனக்கேட்டார். டீ குடித்த தம்ளரை வைத்துவிட்டு, என்னை பார்த்து “தம்பி நான் அப்போ கிளம்புறேன். நீங்க பாத்து போய்ட்டு வாங்க” என சொல்லிவிட்டு அந்த மனிதருடன் தனது அடுத்த பயணத்தை துவங்கிவிட்டார்.

– ‘பாடுவாசி’ ரகுநாத்.
thamizhmani2012@gmail.com